Η υπόθεση της Ochanya είναι ένα σκοτεινό σημείο στη σύγχρονη Νιγηρία — μια ιστορία που συνδυάζει φρίκη, ατιμωρησία και την απόλυτη κατάρρευση του συστήματος που υποτίθεται ότι θα την προστάτευε. Η κακοποίηση ξεκίνησε από τον ίδιο της τον ξάδερφο, κι όταν η ξαδέρφη του — επίσης συγγενής της — προσπάθησε να μιλήσει, ενημέρωσε τον πατέρα τους. Αυτό που για λίγο φάνηκε σαν ελπίδα για σωτηρία μετατράπηκε σε εφιάλτη: ο πατέρας μπήκε κι αυτός στον κύκλο της βίας, και μαζί με τον γιο του, συνεχίστηκε η κακοποίηση για πέντε χρόνια, μέχρι που το σώμα της Ochanya δεν άντεξε άλλο και η ζωή της έσβησε.
Η υπόθεση σοκάρει σε κάθε επίπεδο. Οι άντρες που την κατέστρεψαν κυκλοφορούν ακόμη ελεύθεροι. Ο καθηγητής συνεχίζει να διδάσκει, ο γιος του ζει τη ζωή του ως μουσικός. Η γυναίκα του καθηγητή, η οποία απέκρυψε έντεκα ιατρικές αναφορές που αποδείκνυαν τον βιασμό της Ochanya, καταδικάστηκε σε πέντε μήνες φυλάκισης. Ο κόσμος οργίστηκε, αλλά η δικαιοσύνη απέτυχε.
Η Νιγηρία είναι μια κοινωνία που προστατεύει τους θύτες, ακόμη και τους χειρότερους. Όταν κάποιος κατηγορείται για βιασμό, η πρώτη ερώτηση που ακούγεται πάντα είναι: «Είσαι σίγουρη;» ή χειρότερα, «Μήπως τον παρέσυρε;». Σαν να μπορεί ένα παιδί να προκαλέσει έναν ενήλικα. Η δύναμη δεν είναι απαραίτητη — αρκεί να είναι άντρας.
Η υπόθεση Ochanya δεν είναι μεμονωμένη. Είναι ο κανόνας. Στη Νιγηρία, δεκαετίες αναφορών για βιασμούς έχουν καταλήξει σε λιγότερες από εκατό καταδίκες, αφήνοντας χιλιάδες υποθέσεις να σαπίζουν σε σκονισμένους φακέλους. Και όταν μια υπόθεση φτάνει τελικά στο δικαστήριο, δεν είναι το σύστημα που λειτουργεί — είναι η πίεση της κοινής γνώμης, η οργή που γίνεται hashtag, η ανάγκη να φαίνεται πως η κυβέρνηση νοιάζεται.
Τα κορίτσια μεγαλώνουν γνωρίζοντας ότι θα πρέπει να επιβιώσουν μόνες. Προειδοποιούνται για τους άντρες· οι άντρες ποτέ δεν προειδοποιούνται να μην κακοποιούν. Αν συμβεί κάτι, η καταγγελία μπορεί να αποδειχθεί πιο τραυματική από την ίδια την πράξη: η αστυνομία αμφισβητεί, οι οικογένειες πιέζουν για σιωπή, η κοινωνία κρίνει την εμφάνιση και τη συμπεριφορά του θύματος.
Οι θεσμοί που θα έπρεπε να προστατεύουν τα κορίτσια — σχολεία, εκκλησίες, δικαστικό σύστημα — συχνά είναι οι πιο δυνατοί στη σιωπή τους. Καθηγητές, πάστορες, συγγενείς που κακοποιούν — όλα θάβονται κάτω από τη ντροπή που προστατεύει τον άντρα. Και όταν η κοινή γνώμη αναγκάζει κάποια αντίδραση, οι πραγματικοί δράστες επιστρέφουν στην κανονική τους ζωή.
Η υπόθεση της Ochanya είναι περισσότερο από ένα έγκλημα· είναι μια αποκάλυψη της αλήθειας πίσω από τη σιωπή. Η δικαιοσύνη δεν είναι απλώς μια ποινή· είναι η δυνατότητα να περπατούν τα κορίτσια χωρίς φόβο, να προστατεύονται από σχολεία και αστυνομία, να μην θυσιάζονται στο όνομα της «οικογενειακής τιμής» ή της «συγχώρεσης».
Η Ochanya άξιζε κάτι καλύτερο. Κάθε κορίτσι αξίζει κάτι καλύτερο. Και η πραγματική δικαιοσύνη θα ήταν να μην υπάρξει ποτέ ξανά άλλη Ochanya.
Comments
Post a Comment