Στο σκοτάδι του Λονδίνου, ο Dennis Nilsen ξετύλιγε μια ιστορία τρόμου που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί. Με ψυχρή μεθοδικότητα και έναν αέρα καθημερινότητας, προσέγγιζε τα θύματά του, κυρίως άστεγους ή ευάλωτους νεαρούς άνδρες, σε παμπ ή στους δρόμους, προσφέροντάς τους στέγη, ποτό ή παρέα. Η προσέγγισή του ήταν αθόρυβη και δολερή, με μοναδικό του στόχο να τους απομονώσει και να τους παγιδεύσει στο διαμέρισμά του.
Η πρώτη δολοφονία σημειώθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1978, με θύμα τον 14χρονο Stephen Holmes, που γνώρισε σε μια παμπ. Μεθυσμένος και κυριευμένος από φόβο εγκατάλειψης, ο Nilsen τύλιξε μια γραβάτα γύρω από τον λαιμό του νεαρού και τον στραγγάλισε μέχρι να χάσει τις αισθήσεις του. Έπειτα, τον έπνιξε μέσα σε έναν κουβά με νερό, ακολουθώντας ένα μακάβριο τελετουργικό. Δεν σταμάτησε εκεί· έπλυνε το σώμα του, το έντυσε και το κράτησε για μήνες, πριν το κρύψει κάτω από τα πατώματα του διαμερίσματός του και τελικά το κάψει σε μια φωτιά στον κήπο.
Μετά τον Stephen, ήρθε ο Kenneth Ockendon, ένας Καναδός τουρίστας που ο Nilsen γνώρισε σε μια παμπ και τον οδήγησε, έπειτα από μια μέρα γεμάτη ποτά, στο σπίτι του. Τον στραγγάλισε με ένα ηλεκτρικό καλώδιο, τον φωτογράφισε σε προκλητικές στάσεις και παρέμεινε μαζί με το πτώμα του, αντιμετωπίζοντάς το σαν «σύντροφο». Το σώμα φυλασσόταν κάτω από τα πατώματα και ο Nilsen το έβγαζε συχνά, συνεχίζοντας τη φανταστική του συντροφιά.
Το 1980, δολοφόνησε τον 16χρονο Martyn Duffey, έναν άστεγο που είχε φτάσει μυστικά στο Λονδίνο. Όπως και στα προηγούμενα θύματα, ο στραγγαλισμός ακολούθησε τον πνιγμό και μια τελετουργική φροντίδα του σώματος. Ο Duffey κρατήθηκε ακόμη και μέσα σε μια ντουλάπα για περίπου δύο εβδομάδες, ενώ τα υπόλοιπα θύματα κρύβονταν κάτω από το πάτωμα.
Με τα χρόνια, ο αριθμός των θυμάτων αυξανόταν, μαζί με τη φρίκη των εγκλημάτων. Ο Nilsen τεμάχιζε τα σώματα σε κομμάτια πάνω σε μια πέτρινη κουζίνα, χρησιμοποιώντας ένα μεγάλο μαχαίρι. Κάποια πτώματα τα τοποθετούσε σε σακούλες και τα πέταγε, ενώ άλλα τα έθαβε στον κήπο του, σαν να ήθελε να έχει «παρέα». Όπως ισχυριζόταν, έβραζε τμήματα των σωμάτων, προσπαθώντας να αφαιρέσει τη σάρκα, ενώ τα καθαρισμένα οστά συνήθως τα έκαιγε ή τα πετούσε στην αποχέτευση.
Το 1982 μετακόμισε στο 23 Cranley Gardens στη Muswell Hill, σε ένα διαμέρισμα χωρίς κήπο και χωρίς πατώματα, κάτι που δυσκόλεψε την απόκρυψη των θυμάτων. Εκεί αναγκάστηκε να βράζει και να ξεπλένει τα ακρωτηριασμένα μέλη, ρίχνοντάς τα στην τουαλέτα, μια αποτρόπαιη διαδικασία που σταδιακά τον πρόδωσε.
Η αποκάλυψη ήρθε ύστερα από καταγγελίες γειτόνων για έντονη δυσοσμία. Η αστυνομία, χρησιμοποιώντας ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά, εντόπισε λείψανα μέσα και γύρω από το διαμέρισμα. Η έρευνα οδήγησε στην οριστική σύλληψη του Nilsen, ο οποίος, χωρίς ίχνος μεταμέλειας, ομολόγησε λεπτομερώς τα εγκλήματά του.
Καταδικάστηκε για έξι δολοφονίες και δύο απόπειρες, λαμβάνοντας ισόβια κάθειρξη χωρίς δυνατότητα αποφυλάκισης. Οι πράξεις του δεν ήταν απλώς εγκλήματα, αλλά η έκφραση ενός ανθρώπου που αναζητούσε αγάπη μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, μόνος με τα θύματά του, παγιδευμένος σε έναν προσωπικό λαβύρινθο θανάτου και σιωπής.
Comments
Post a Comment