Η Υπόθεση Phoebe Prince: Όταν το Σχολικό Εκφοβισμός Οδήγησε σε Τραγωδία


Το φθινόπωρο του 2009, η Phoebe Prince μετακομίζει από την Ιρλανδία στο South Hadley της Μασαχουσέτης. Μια νέα χώρα, νέοι φίλοι, νέοι κανόνες, αλλά και νέες προκαταλήψεις. Όταν περνάει την πόρτα του South Hadley High School, έχει στο μυαλό της ένα όνειρο: να κάνει ένα ασφαλές ξεκίνημα και να χτίσει μια κανονική ζωή.

Μέσα σε λίγες εβδομάδες, η Phoebe κάνει σχέση με τον Sean Mulveyhill, έναν δημοφιλή μαθητή. Είναι η πρώτη της σχέση, εφηβική, γλυκιά, αλλά σύντομη. Όταν αυτή η σχέση τελειώνει, η Phoebe δεν νιώθει απλώς ότι έχασε έναν φίλο. Αισθάνεται εκτεθειμένη, στοχοποιημένη και πληγωμένη, σαν να άνοιξε γύρω της ένα ρήγμα που γρήγορα θα γινόταν μεγαλύτερο. Όμως η ιστορία δεν σταματά εκεί.

Λίγο αργότερα, η Phoebe ξεκινά μια δεύτερη σχέση, αυτή τη φορά με τον Austin Renaud, επίσης μέλος της ίδιας δημοφιλούς σχολικής παρέας. Η σύντομη αυτή σχέση γίνεται η σπίθα που ανάβει έναν κύκλο σχολικού εκφοβισμού και βίας. Τα κορίτσια που είχαν προηγούμενα με τους δύο μαθητές δεν βλέπουν πλέον την Phoebe ως το νέο κορίτσι στην πόλη, αλλά ως απειλή που πρέπει να εκμηδενιστεί.

Στις αρχές Δεκεμβρίου, το πείραγμα αρχίζει να μετατρέπεται σε οργανωμένη επιθετικότητα. Η Phoebe ακούει ειρωνικά σχόλια στους διαδρόμους, δέχεται περιφρονητικά βλέμματα στις αίθουσες και παρατηρεί πως οι συμμαθητές της απομακρύνονται σκόπιμα. Παρέες μαθητριών συντονίζονται μεταξύ τους, ανταλλάσσουν μηνύματα και αποφασίζουν πότε και πώς θα την χτυπήσουν ψυχολογικά. Το σχολείο γίνεται ένας κλειστός κύκλος που πιέζει ολοένα και πιο ασφυκτικά.

Τον Ιανουάριο του 2010, η κατάσταση ξεφεύγει. Η στοχοποίηση γίνεται καθημερινότητα. Η Phoebe δεν θεωρείται πια απλώς μια νέα μαθήτρια απο το εξωτερικο. Για εκείνα τα κορίτσια ήταν το παιχνιδι τους. Ταπεινώνεται δημοσίως στην αίθουσα, βιβλιοθήκη, κυλικείο, αμφιθέατρο. Κάποιοι μαθητές βλέπουν, άλλοι σχολιάζουν, όμως οι καθηγητές μένουν αμέτοχοι, και επιλέγουν να κρατάνε μία ουδέτερη στάση. Παράλληλα, διαρρέουν φωτογραφίες από προσωπικές της στιγμές χωρίς τη συγκατάθεσή της, εκθέτοντάς την σε μια μορφή revenge porn που την τραυματίζει βαθύτερα από κάθε προσβολή.

Στις 14 Ιανουαρίου, η φρίκη κορυφώνεται. Τρία κορίτσια της επιτίθενται λεκτικά μέσα στο σχολείο. Αργότερα, καθώς η Phoebe επιστρέφει σπίτι της περπατώντας, μια από αυτές την ακολουθεί με αυτοκίνητο. Σταματά δίπλα της και της πετά ένα άδειο κουτάκι ενεργειακού ποτού από το παράθυρο, αναγράφοντας μια βαριά, υποτιμητική προσβολή. Η πράξη αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλησε το ποτήρι και την έκανε να πάρει την απόφαση που θα άλλαζε την ζωή της.

Αργότερα εκείνο το απόγευμα, μόλις επιστρέφει στο διαμέρισμα όπου έμενε με την οικογένειά της, η Phoebe ανεβαίνει τη σκάλα και πηγαίνει στο υπνοδωμάτιό της. Εκεί βάζει τέλος στη ζωή της, χρησιμοποιώντας ένα σχοινί για να κρεμαστεί. Λίγη ώρα αργότερα, η 12χρονη αδελφή της θα βρει το άψυχο σώμα της. Η σιωπή μέσα στο χειμωνιάτικο σπίτι γίνεται πιο βαριά από οτιδήποτε είχε προηγηθεί.

Μετά τον θάνατό της, η αντίδραση της κοινότητας είναι άμεση. Γονείς συγκεντρώνονται, ζητούν απαντήσεις και απαιτούν ευθύνες. Στη σελίδα μνήμης της Phoebe στο Facebook εμφανίζονται σχόλια γεμάτα μίσος, υποκρισία και τοξικότητα. Η Πολιτεία της Μασαχουσέτης κινητοποιείται ταχύτατα. Δημιουργείται ειδική επιτροπή για το bullying, ενώ προωθείται νέα αυστηρή νομοθεσία κατά του εκφοβισμού, η οποία ψηφίζεται τον Μάιο του 2010.

Η δικαστική διαδικασία ξεκινά με κατηγορίες εναντίον έξι μαθητών: criminal harassment, παραβίαση πολιτικών δικαιωμάτων, παρενόχληση και stalking. Τα δύο αγόρια κατηγορήθηκαν επίσης για statutory rape. Μερικοί από τους εμπλεκόμενους μαθητές συνέχησαν να φοιτούν στο σχολείο, ενώ άλλοι είχαν απομακρυνθεί. Η οικογένεια της Phoebe εντέλη ζήτησε να αποσυρθούν ορισμένες από τις βαριές κατηγορίες. 

Η υπόθεση της Phoebe Prince δεν είναι απλώς μια ιστορία θλίψης. Είναι ένας καθρέφτης που δείχνει πόσο εύκολα η ζήλια, ο ανταγωνισμός και η έλλειψη ενσυναίσθησης μπορούν να μεταμορφωθούν σε βίαιη, καταστροφική συμπεριφορά. Ξεκίνησε από δύο εφηβικές σχέσεις, αλλά εξελίχθηκε σε μια σκοτεινή αλυσίδα εκφοβισμού και κατέληξε σε μια απώλεια που κανένας νόμος δεν μπορεί να αναιρέσει.

Comments