Ήταν μια θυελλώδης νύχτα του Φεβρουαρίου το 1984, όταν ένα πεντάχρονο κορίτσι εξαφανίστηκε από το σπίτι της οικογένειάς της, χωρίς κανένα ίχνος, καμία κραυγή, κανένα σημάδι πάλης. Το όνομά της ήταν Renee Aitken. Από τότε, το μικρό αυτό παιδί έγινε συνώνυμο ενός από τα πιο αινιγματικά και βασανιστικά ανεξιχνίαστα εγκλήματα της Αυστραλίας.
Η νύχτα που όλα άλλαξαν
Η μικρή Renee κοιμόταν στο δωμάτιο που μοιραζόταν με τον μεγαλύτερο αδερφό της, Bradley, στο σπίτι της οικογένειας στο Narooma, μια ήσυχη παραθαλάσσια πόλη της Νέας Νότιας Ουαλίας. Η μητέρα της, Morna, είχε φροντίσει να κλείσει τα παράθυρα και να σκεπάσει τα παιδιά, καθώς η καταιγίδα δυνάμωνε.
Τα ξημερώματα, ο οκτάχρονος Bradley ξύπνησε. Η αδελφή του έλειπε. Κανείς δεν είχε ακούσει τίποτα. Κανένα ουρλιαχτό, κανένας ήχος από σπασμένη πόρτα ή παράθυρο. Το σπίτι δεν έφερε σημάδια διάρρηξης. Η Morna άρχισε να ψάχνει απεγνωσμένα, από δωμάτιο σε δωμάτιο, μετά έξω στον δρόμο, αλλά η Renee είχε χαθεί. Σαν να είχε εξαφανιστεί από προσώπου γης.
Η έρευνα: αδιέξοδα και σκιές
Η αστυνομία κινητοποιήθηκε άμεσα. Περιοχές γύρω από το σπίτι, το δάσος, ποτάμια και παραλίες ερευνήθηκαν με τη βοήθεια εθελοντών, ελικοπτέρων και ειδικά εκπαιδευμένων σκύλων. Η μικρή δεν βρέθηκε ποτέ.
Οι αρχές γρήγορα θεώρησαν πως επρόκειτο για απαγωγή. Το ερώτημα ήταν: ποιος και γιατί; Η Renee δεν είχε εχθρούς. Ήταν ένα γλυκό, ήσυχο παιδί. Όμως στην πορεία, εμφανίστηκαν δύο άνδρες που θα γίνονταν οι βασικοί ύποπτοι της υπόθεσης.
Ο πρώτος ήταν ένας άνδρας που είχε καταδικαστεί στο παρελθόν για σεξουαλικά εγκλήματα σε βάρος ανηλίκων. Ήταν γνωστός στην οικογένεια και είχε, κατά καιρούς, συναντήσει τη Renee. Οι ενδείξεις τον έδειχναν, αλλά ποτέ δεν υπήρξαν επαρκή στοιχεία για να ασκηθεί δίωξη. Πέθανε αρκετά χρόνια αργότερα, σε αμφιλεγόμενες συνθήκες, λίγο πριν καταθέσει σε νέα έρευνα για την υπόθεση.
Ο δεύτερος ήταν ένας ήδη καταδικασμένος παιδόφιλος και δολοφόνος παιδιών. Μέσα στη φυλακή είχε ζωγραφίσει μια σειρά από εικόνες με ένα κοριτσάκι που ονόμαζε "Renee" – και η ομοιότητα με τη μικρή Aitken ήταν ανατριχιαστική. Παρ’ όλα αυτά, η αστυνομία δεν κατάφερε ποτέ να συνδέσει τον άνδρα αυτόν με την εξαφάνισή της.
Η οικογένεια στο σκοτάδι
Η Morna Aitken δεν σταμάτησε ποτέ να ψάχνει. Στα πρόσωπά της, κάθε κορίτσι της ηλικίας της Renee έμοιαζε μια πιθανή εκδοχή της κόρης της. Χρόνια αργότερα, όταν η ίδια έπαψε πια να πιστεύει ότι θα την έβρισκε ζωντανή, ζητούσε τουλάχιστον μια απάντηση — ένα σημείο, ένα στοιχείο, ένα λείψανο. Αλλά το κενό παρέμενε.
Ο Bradley, ο μεγάλος αδερφός που κοιμόταν δίπλα της εκείνη τη νύχτα, κουβάλησε το βάρος της απώλειας μια ζωή. Όταν απέκτησε κόρη, της έδωσε το όνομα Renee. Ίσως για να διατηρήσει ζωντανή τη μνήμη, ίσως γιατί ποτέ δεν σταμάτησε να αισθάνεται υπεύθυνος, έστω κι αν δεν μπορούσε να είχε κάνει τίποτα.
Η σιωπή που πονά περισσότερο από τις λέξεις
Η υπόθεση της Renee Aitken είναι ένα παγωμένο μυστήριο, ένας γρίφος χωρίς λύση. Είναι η ιστορία ενός κοριτσιού που έπεσε θύμα κάποιου τέρατος — ίσως γνωστού, ίσως ξένου — και που ποτέ δεν βρέθηκε, ποτέ δεν κηδεύτηκε, ποτέ δεν αποχαιρετήθηκε.
Ακόμη και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, η υπόθεση της Renee παραμένει ανοιχτή. Η αστυνομία αναφέρει ότι δεν έχει κλείσει τους φακέλους. Αλλά ο χρόνος είναι αδυσώπητος. Οι ένοχοι, αν ζουν, κρύβονται πίσω από την προστασία της λήθης. Και οι μάρτυρες, αν υπήρξαν, είτε σιώπησαν είτε χάθηκαν κι αυτοί μες στο χρόνο.
Comments
Post a Comment