Οι Σατανιστές της Παλλήνης: Το σκοτεινό τελετουργικό της φρίκης

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η ελληνική κοινωνία βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα από τα πιο σκοτεινά και σοκαριστικά κεφάλαια της σύγχρονης ιστορίας της. Η υπόθεση που έμεινε γνωστή ως «Σατανιστές της Παλλήνης» ξεσκέπασε μια ομάδα νεαρών που, υποστηρίζοντας πως ενεργούν στο όνομα του σατανισμού, διέπραξαν ειδεχθή εγκλήματα, σπέρνοντας τον τρόμο και αφήνοντας πίσω τους ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα φόβου. Οι βίαιες τελετές και οι ωμές πράξεις τους συγκλόνισαν το πανελλήνιο.

Η ομάδα δημιουργήθηκε γύρω από τον Ασημάκη Κατσούλα, τον Μάνο Δημητροκάλη και τη Δήμητρα Μαργέτη. Ο Κατσούλας, εμμονικός με τον σατανισμό, κατάφερε να επηρεάσει τους δύο συνεργούς του, οδηγώντας τους σε τελετουργίες που ξεπερνούσαν κάθε ηθικό όριο. Από το 1991, οι συναντήσεις τους μετατράπηκαν σε ακραίες τελετές, όπου η βία ήταν αναπόσπαστο στοιχείο, και ο Κατσούλας επιβεβαίωνε τον ρόλο του ως αυτοαποκαλούμενου «αρχιερέα», απαιτώντας από τα μέλη πλήρη αφοσίωση.

Στις 27 Αυγούστου 1992, η 14χρονη Δώρα Συροπούλου έπεσε θύμα της ομάδας. Η ανήλικη απήχθη και οδηγήθηκε σε απομονωμένο σημείο, όπου υπέστη φρικτά βασανιστήρια. Η ομάδα χαρακτήρισε τη δολοφονία της «προσφορά στον Σατανά», αφήνοντας τις αρχές άναυδες, καθώς η έρευνα δυσκόλευε από την έλλειψη στοιχείων. Λίγους μήνες μετά, στις 14 Απριλίου 1993, η 28χρονη Γαρυφαλλιά Γιούργα υπέστη παρόμοιο τραγικό τέλος. Αθώα και ανυποψίαστη, συμφώνησε να μεταφέρει τους δράστες με το αυτοκίνητό της, αλλά σύντομα η ζωή της έσβησε με την ίδια φρικτή μεθοδολογία που είχε δει η Δώρα. Η επανάληψη του εγκλήματος σήμανε συναγερμό για τις αρχές, οι οποίες συνειδητοποίησαν πως είχαν να κάνουν με έναν αδίστακτο κύκλο βίας.

Μετά από μήνες έρευνας, η αστυνομία κατάφερε να εντοπίσει τους δράστες τον Δεκέμβριο του 1993. Οι συλλήψεις ήρθαν ως αποτέλεσμα εντατικών ανακρίσεων και μαρτυριών, που αποκάλυψαν την ωμή φύση των εγκλημάτων. Κατά την προσαγωγή τους, τα μέλη δεν έδειξαν ίχνος μεταμέλειας, ενώ ο Κατσούλας φέρεται να δήλωσε πως ήταν «υπηρέτης του Σατανά, εκτελώντας το θέλημά του». Οι λεπτομέρειες που αποκαλύφθηκαν μέσα από τις ομολογίες τους ήταν ανατριχιαστικές: περιέγραψαν με ακρίβεια τις τελετές τους και την συμμετοχή άλλων, που όμως δεν αποδείχθηκε ότι είχαν άμεση ανάμειξη στις δολοφονίες.

Στο δικαστήριο, ο Ασημάκης Κατσούλας και ο Μάνος Δημητροκάλης καταδικάστηκαν σε ισόβια, ενώ η Δήμητρα Μαργέτη έλαβε ποινή 18 ετών για τη συμμετοχή της. Παρά τις προσπάθειες των κατηγορουμένων να αποποιηθούν τις ευθύνες τους, τα στοιχεία ήταν αδιάσειστα. Η Μαργέτη αποφυλακίστηκε το 2001, ο Δημητροκάλης το 2014, και η αποφυλάκιση του Κατσούλα το 2019 προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, καθώς η κοινή γνώμη και οι συγγενείς των θυμάτων δεν μπορούσαν να χωνέψουν ότι ένας κατά συρροή δολοφόνος επέστρεφε στην κοινωνία.

Η υπόθεση άφησε βαθιά σημάδια στην ελληνική κοινωνία, αναδεικνύοντας τη σκοτεινή επιρροή ακραίων δοξασιών στη νεολαία. Κατέστησε επιτακτική την ανάγκη για αυστηρότερη παρακολούθηση παραβατικών ομάδων, για εκπαίδευση των νέων ώστε να αποφεύγουν επικίνδυνες επιρροές και για έγκαιρη παρέμβαση από οικογένεια και αρχές. Παρά τον χρόνο που πέρασε και τις αποφυλακίσεις, η μνήμη των εγκλημάτων παραμένει ζωντανή, υπενθυμίζοντας πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να διολισθήσει στη βία όταν συνδυάζονται φανατισμός, παραβατικότητα και έλλειψη κοινωνικών φραγμών.