Η ιστορία του Karim Salim, που έμεινε γνωστός ως ο «δολοφόνος του Καΐρου», είναι μια από τις σκοτεινότερες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας της Αιγύπτου. Μια αφήγηση τρόμου που ξετυλίχτηκε στα στενά της πρωτεύουσας, αποκαλύπτοντας την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στην ανθρώπινη λογική και στην απόλυτη παράνοια. Τα εγκλήματά του σημάδεψαν μια ολόκληρη κοινωνία και ανάγκασαν τους ειδικούς να κοιτάξουν στο βάθος της ανθρώπινης ψυχής, εκεί όπου η βία συναντά την απουσία κάθε συναισθήματος.
Ο Karim γεννήθηκε το 1980 στο Καΐρο, μέσα σε μια οικογένεια που φαινομενικά δεν διαφέρει από καμία άλλη. Τα παιδικά του χρόνια είχαν μια εξωτερική κανονικότητα, μα οι λεπτομέρειες σκιαγραφούν μια άλλη εικόνα. Από μικρός απέφευγε τους συμμαθητές του, δεν ανεχόταν την παρέα των άλλων και έδειχνε συχνά σκληρότητα — πρώτα απέναντι στα ζώα, ύστερα απέναντι σε ανθρώπους. Εκείνοι που τον γνώριζαν τότε, θυμούνται ένα παιδί απόμακρο, κλειστό, που φαινόταν να ζει σε έναν δικό του, αόρατο κόσμο.
Στα χρόνια της ενηλικίωσης του, η ζωή του ακολούθησε μια πορεία χωρίς σταθερότητα. Δούλεψε περιστασιακά, άλλαζε συνεχώς δουλειές, και περνούσε μεγάλα διαστήματα απομονωμένος. Οι μικροκλοπές και οι διαρρήξεις με τις οποίες ασχολήθηκε στα πρώτα του είκοσι χρόνια έμοιαζαν να είναι μόνο η αρχή. Κανείς όμως δεν μπορούσε να προβλέψει σε τι θα εξελισσόταν εκείνη η σιωπηλή ασυνέπεια.
Το 2005, η πόλη άρχισε να αλλάζει χρώμα. Μια σειρά ανεξήγητων εξαφανίσεων νεαρών γυναικών άρχισε να στοιχειώνει το κέντρο του Καΐρου. Οι οικογένειες ζητούσαν βοήθεια, τα μέσα ενημέρωσης κρατούσαν χαμηλούς τόνους — μα οι φήμες εξαπλώνονταν. Όλες οι γυναίκες ανήκαν σε φτωχές συνοικίες, γυναίκες χωρίς φωνή. Ο Karim Salim κινούνταν ανάμεσά τους χωρίς υποψίες. Συστήνονταν ως άνθρωπος με χρήμα, ως εργοδότης ή ευεργέτης, κάποιος που μπορούσε να προσφέρει δουλειά, ένα καλύτερο αύριο. Κέρδιζε την εμπιστοσύνη τους, τις απομάκρυνε από τα μάτια του κόσμου – και κατόπιν, έσβηνε κάθε ίχνος τους.
Το μοτίβο του ήταν επιμελώς οργανωμένο, ψυχρό. Κάθε πράξη σχεδιασμένη μεθοδικά, χωρίς συναισθηματικά ίχνη. Οι μέθοδοι του άλλαζαν, πάντα όμως υπήρχε η ίδια πρόθεση: η εξουσία πάνω στη ζωή και στον τρόμο των θυμάτων του. Μετά, φρόντιζε να εξαφανίζει κάθε στοιχείο — με φωτιά, με χώμα, με σιωπή. Η αστυνομία χρειάστηκε χρόνια για να ενώσει τα κομμάτια ενός παζλ που κανείς δεν ήθελε να πιστέψει ότι υπήρχε.
Το 2010, έπειτα από πέντε χρόνια φόβου, ήρθε το πρώτο ρήγμα. Μια γυναίκα κατάφερε να ξεφύγει. Η μαρτυρία της αποκάλυψε τα πάντα: περιγραφή, συνήθειες, τρόπους προσέγγισης. Λίγους μήνες αργότερα, ο Karim συνελήφθη στο διαμέρισμά του στο Καΐρο. Οι αστυνομικοί που μπήκαν μέσα βρήκαν αποδείξεις που θα στοίχειωναν κάθε έναν από αυτούς — προσωπικά αντικείμενα των θυμάτων, φωτογραφίες, ίχνη DNA. Το Καΐρο πάγωσε.
Στην ανάκριση, ο Karim Salim δεν έδειξε φόβο, ούτε τύψεις. Μιλούσε ήρεμα, περιγράφοντας τα γεγονότα με απόσταση σχεδόν επιστημονική. Δεν ζήτησε δικαιολογία, ούτε προσπάθησε να μειώσει τις ευθύνες του. Οι ειδικοί που τον εξέτασαν συμφώνησαν πως έπασχε από βαριά αντικοινωνική διαταραχή, μα ήταν απολύτως ικανός να κατανοήσει τις πράξεις του. Ήξερε τι έκανε — και το έκανε συνειδητά.
Η δίκη ξεκίνησε το 2011 και εξελίχθηκε σε εθνικό γεγονός. Οι αίθουσες των δικαστηρίων πλημμύρισαν από δημοσιογράφους και συγγενείς θυμάτων. Τα αποδεικτικά στοιχεία ήταν αδιάσειστα. Η ετυμηγορία ήρθε με την αναμενόμενη βαρύτητα: καταδίκη σε θάνατο. Για πολλούς, η δικαιοσύνη είχε αποδοθεί. Για άλλους, η ποινή ήταν απλώς το τέλος ενός ανθρώπου που η κοινωνία δεν πρόλαβε ποτέ να κατανοήσει ή να συγκρατήσει.
Η υπόθεση του Karim Salim πυροδότησε συζητήσεις που ξεπερνούσαν την εγκληματολογία. Έφερε στο προσκήνιο τη θέση των γυναικών στις επικίνδυνες γειτονιές του Καΐρου, την ελλιπή κοινωνική μέριμνα, τα κενά στις δημόσιες υπηρεσίες πρόληψης. Ταυτόχρονα, έγινε αντικείμενο μελέτης για ψυχολόγους και εγκληματολόγους, που αναζητούσαν στις ρωγμές της ιστορίας του τα σημάδια μιας κοινωνίας που αγνοεί τα προειδοποιητικά σήματα.
Ο Karim Salim αποτελεί σήμερα περισσότερο από μια φιγούρα τρόμου· είναι ένα σύμβολο για το τι μπορεί να γεννηθεί από την αδιαφορία, τη σιωπή και την παραμέληση. Οι φωνές των θυμάτων του μπορεί να έσβησαν, όμως η ιστορία τους συνεχίζει να ηχεί σαν προειδοποίηση. Γιατί κάθε τέτοια ιστορία δε μιλά μόνο για τον θύτη – μιλά για όλους όσοι τον άφησαν να υπάρξει.
Comments
Post a Comment