Richard Rogers: Ο «Last Call Killer»

 

Ο Richard W. Rogers Jr., περισσότερο γνωστός ως «Last Call Killer», καταδικάστηκε για δύο φόνους, ενώ οι αρχές πίστευαν ότι είχε διαπράξει ακόμη δύο. Στη δίκη του, τα αποδεικτικά στοιχεία για αυτούς τους πρόσθετους φόνους επιτράπηκαν να παρουσιαστούν, προσθέτοντας ένα σκοτεινό βάθος στο προφίλ του.

Ο Rogers είχε εργαστεί ως νοσηλευτής στο Mount Sinai Medical Center και ζούσε στο Στάτεν Άιλαντ. Κατά τη δεκαετία του ’90 διέπραττε τις δολοφονίες του με επιμέλεια, παραμένοντας εκτός εμβέλειας της αστυνομίας μέχρι το 2001. Οι άνθρωποι που τον γνώριζαν περιέγραφαν έναν φαινομενικά αξιολάτρευτο, ήσυχο άνδρα, λάτρη των αντίκων και του χρήματος. «Ήταν το είδος του ανθρώπου που μπορούσες να εμπιστευτείς με την κάρτα A.T.M.» δήλωσε στους New York Times ο Patrick Henry, δικηγόρος που γνώριζε τον Rogers επί 12 χρόνια.

Όπως και τα θύματά του, ο Rogers ήταν ομοφυλόφιλος. Η βιογραφία του από τον Green αναφέρει ότι ήταν το μεγαλύτερο από πέντε παιδιά, γεννημένος σε μια οικογένεια στο Πλίμουθ της Μασαχουσέτης. Η επαφή του με το νόμο δεν ήταν καινούργια: το 1973 εμπλέχθηκε στον θάνατο ενός συμφοιτητή του στο Πανεπιστήμιο του Μέιν, αλλά αθωώθηκε ισχυριζόμενος αυτοάμυνα. Το 1988 κατηγορήθηκε ξανά για ναρκωτικά, δέσιμο και τραυματισμό ενός άνδρα 47 ετών στο διαμέρισμά του στο Στάτεν Άιλαντ, αλλά αθωώθηκε το 1990, με τον δικηγόρο του, Κρίστοφερ Νάλι, να αμφισβητεί την αξιοπιστία του κατήγορου.

Τα θύματα του Rogers

Στη δίκη του, ο Rogers κατηγορήθηκε για τους φόνους του Thomas Mulcahy και του Anthony Marrero, αλλά συνολικά αναφέρθηκαν τέσσερις δολοφονίες. Όλα τα θύματά του ήταν μεσήλικες άνδρες, ομοφυλόφιλοι ή αμφιφυλόφιλοι, οι οποίοι είχαν εξαφανιστεί από γκέι μπαρ στο Μανχάταν. Τα σώματά τους βρέθηκαν σε σακούλες σκουπιδιών, πεταμένα κατά μήκος δρόμων και εθνικών οδών σε περιοχές των τριών πολιτειών.

Το 1991, ο Peter Stickney Anderson, 54 ετών, τραπεζίτης επενδύσεων, εξαφανίστηκε αφού άφησε το Townhouse Bar και βρέθηκε διαμελισμένος στην Πενσυλβάνια. Το 1992, ο Thomas Mulcahy, 57 ετών, στέλεχος πωλήσεων από τη Μασαχουσέτη και πατέρας τεσσάρων παιδιών, εξαφανίστηκε από το ίδιο μπαρ και βρέθηκε επίσης σε σακούλες σκουπιδιών. Το 1993, ο Anthony Marrero, 44 ετών, εργαζόμενος στο σεξ, και ο Michael Sakara, περίπου 50 ετών, εξαφανίστηκαν αφού είχαν δει τον Rogers, με τον Sakara να μην ξαναβρίσκεται ποτέ.

Μετά τις δολοφονίες, ο Rogers απέφευγε τα μπαρ, ενώ όταν επανεμφανιζόταν έδινε διαφορετικές δικαιολογίες για την απουσία του, λέγοντας σε έναν άνδρα ότι είχε μετακομίσει στη Φλόριντα και σε άλλον ότι είχε αλλάξει πρόγραμμα εργασίας. Αν και δεν κατηγορήθηκε για τους φόνους του Anderson και του Sakara, οι αρχές πιστεύουν ότι ήταν υπεύθυνος, παρουσιάζοντας τις δολοφονίες τους στη δίκη ως στοιχεία που αποκάλυπταν το σχέδιο, την πρόθεση και την ευκαιρία του Rogers.

Σύλληψη και καταδίκη

Ο Richard Rogers συνελήφθη το 2001, όταν οι ερευνητές χρησιμοποίησαν τεχνολογία δακτυλικών αποτυπωμάτων για να ταυτίσουν τα δικά του με αυτά που βρέθηκαν σε μια πλαστική σακούλα που μετέφερε ένα από τα θύματα στην κομητεία Όσιαν. Σήμερα εκτίει δύο διαδοχικές ισόβιες ποινές για τους φόνους των Mulcahy και Marrero, αφήνοντας πίσω του μια τρομακτική κληρονομιά εγκλημάτων και τρόμου στους δρόμους της Νέας Υόρκης.ζ