Την προτελευταία νύχτα των διακοπών τους, ο Lars και η παρέα του αποφάσισαν να περάσουν λίγες τελευταίες ώρες χαράς σε ένα τοπικό μπαρ. Εκεί, μια φαινομενικά αθώα συζήτηση για το ποδόσφαιρο άναψε τα αίματα. Ο Lars διαφώνησε έντονα με μια ομάδα άλλων Γερμανών τουριστών· κάτι που αργότερα θα αποδεικνυόταν μοιραίο. Όταν η νύχτα έφτασε στο τέλος της, αποχωρίστηκε τους φίλους του ― και εκείνοι δεν θα τον έβλεπαν ποτέ ξανά όπως πριν.
Το επόμενο πρωί, ο Lars εμφανίστηκε ξανά στο θέρετρο, φανερά ταραγμένος. Ενημέρωσε τους φίλους του πως είχε δεχτεί επίθεση και είχε ξυλοκοπηθεί. Οι μαρτυρίες διίστανται· κάποιοι υποστήριξαν ότι οι δράστες ήταν άνδρες που προσλήφθηκαν από την άλλη παρέα του μπαρ, ενώ άλλοι πίστευαν πως επρόκειτο για τους ίδιους ανθρώπους. Το αποτέλεσμα, ωστόσο, ήταν το ίδιο – ένα τραυματισμένο σαγόνι, ρήξη τυμπάνου και μια συνταγή αντιβίωσης.
Ένας τοπικός γιατρός τού συνέστησε να μην ταξιδέψει μαζί με τους φίλους του πίσω στη Γερμανία, αλλά να παραμείνει στη Βουλγαρία μέχρι να αναρρώσει πλήρως. Ο Lars ακολούθησε τη συμβουλή. Όμως, από τη στιγμή που οι φίλοι του αναχώρησαν, η κατάστασή του άρχισε να αλλάζει ανησυχητικά.
Κατέλυσε σε ένα ξενοδοχείο κοντά στο αεροδρόμιο και σύντομα άρχισε να δείχνει σημάδια παράνοιας. Τηλεφωνούσε συνεχώς στη μητέρα του, λέγοντάς της με τρόμο ότι κάποιοι προσπαθούσαν να τον σκοτώσουν. Οι κάμερες ασφαλείας του ξενοδοχείου τον κατέγραψαν να περιφέρεται ανήσυχος στους διαδρόμους, κοιτάζοντας πίσω του κάθε λίγα δευτερόλεπτα ― σαν να τον κυνηγούσε κάτι αόρατο.
Το πρωί της 8ης Ιουλίου 2014, ο Lars έφτασε στο αεροδρόμιο της Βάρνας. Ευελπιστούσε να επιστρέψει επιτέλους στη Γερμανία. Πριν επιβιβαστεί, έπρεπε ωστόσο να εξεταστεί από τον γιατρό του αεροδρομίου για να διαπιστωθεί αν ήταν ικανός να ταξιδέψει.
Ο Kosta Kostov, ο γιατρός υπηρεσίας, θα θυμόταν αργότερα ότι ο Lars είχε παράξενη, αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά. Όταν ένας εργάτης οικοδομών μπήκε στο γραφείο, ο Lars πετάχτηκε όρθιος, πανικόβλητος. Άρχισε να φωνάζει: «Δεν θέλω να πεθάνω εδώ! Πρέπει να φύγω από εδώ!» και έφυγε τρέχοντας, εγκαταλείποντας τα πράγματά του. Διασχίζοντας την αίθουσα αναχωρήσεων, βγήκε έξω και χάθηκε προς τη δασώδη περιοχή που απλωνόταν πέρα από τον φράχτη του αεροδρομίου.
Από εκείνη τη στιγμή, κανείς δεν τον ξαναείδε.
Η εξαφάνιση του Lars Mittank προκάλεσε παγκόσμιο ενδιαφέρον. Οι παράξενες συνθήκες της υπόθεσης πυροδότησαν δεκάδες θεωρίες. Μερικοί υποστήριξαν ότι υπέστη ψυχωτικό επεισόδιο, είτε εξαιτίας των αντιβιοτικών που έπαιρνε είτε λόγω της διάσεισης από τον ξυλοδαρμό. Ο ίδιος ο Kostov αντέκρουσε τη θεωρία των φαρμάκων, αποκαλύπτοντας πως ο Lars ποτέ δεν είχε εκτελέσει τη συνταγή. Παράλληλα, οι ειδικοί τόνισαν ότι η ψύχωση από κρανιοεγκεφαλικό τραύμα συνήθως αναπτύσσεται μέσα σε χρόνια, όχι μέσα σε μέρες.
Με τον καιρό, οι θεωρίες έγιναν ακόμα πιο σκοτεινές. Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι ο Lars εμπλεκόταν σε λαθρεμπόριο ναρκωτικών, ότι είχε απαχθεί ή δολοφονηθεί. Άλλοι είπαν ότι τον είδαν αργότερα στο διαδίκτυο ή σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας. Ένας οδηγός φορτηγού δήλωσε πως τον είχε μεταφέρει από τη Δρέσδη στο Μπράντενμπεργκ. Καμία από αυτές τις πληροφορίες, όμως, δεν στάθηκε ποτέ ικανή να ρίξει φως στην υπόθεση.
Χρόνια αργότερα, η πιο λογική εκδοχή παραμένει η ψυχωτική κρίση – ένα αιφνίδιο ξέσπασμα που πιθανώς προκλήθηκε από το τραύμα και το έντονο στρες. Ίσως ο Lars να υπέφερε ήδη από μια προϋπάρχουσα ψυχική διαταραχή, η οποία εκδηλώθηκε εκείνο το καλοκαίρι. Ίσως πάλι κάτι άλλο, πολύ πιο σκοτεινό, να κρύβεται πίσω από εκείνη τη μοιραία φυγή.
Το μόνο βέβαιο είναι πως, χωρίς να βρεθεί ποτέ ο ίδιος ή τα λείψανά του, η τύχη του Lars Mittank θα παραμείνει ένα από τα πιο ανατριχιαστικά μυστήρια της Ευρώπης.
Comments
Post a Comment