Μέσα σε ένα μικρό καφέ, δυο γυναίκες κάθονται αντικριστά, τα χέρια τους γύρω από φλιτζάνια που έχουν πια κρυώσει. Δεν χρειάζονται λέξεις για να καταλάβουν η μία την άλλη. Είναι δεμένες από έναν κοινό πόνο – τον εφιάλτη της απώλειας ενός παιδιού.
Η Colleen Nick θυμάται τη στιγμή που η ζωή της πάγωσε. Ήταν 5 Ιουνίου 1995, όταν η εξάχρονη κόρη της, Morgan Nick, εξαφανίστηκε από ένα γήπεδο στο Alma του Arkansas. Οι φωνές των παιδιών, ο ήχος του ανέμου, οι σκιές γύρω – όλα έγιναν σιωπή. Από εκείνη τη μέρα, το ρολόι σταμάτησε. Κάποια νύχτα, πολλά ξημερώματα αργότερα, ξεφυλλίζοντας ένα περιοδικό, η Colleen βρήκε έναν αριθμό τηλεφώνου. Ήταν το Jacob Wetterling Foundation. Χωρίς να το σκεφτεί, τηλεφώνησε και άφησε μήνυμα. Ήθελε να μιλήσει με τη γυναίκα που είχε ζήσει τον ίδιο εφιάλτη.
Η Patty Wetterling ήξερε. Ο 11χρονος γιος της, Jacob, είχε απαχθεί στις 22 Οκτωβρίου 1989 από έναν άγνωστο άντρα στο St. Joseph της Μινεσότα. Ο γιος της είχε χαθεί μπροστά στα μάτια του μικρού του αδελφού και ενός φίλου. Εκείνη δεν είχε πάψει ποτέ να τον ψάχνει. «Όταν το παιδί σου εξαφανίζεται,» είπε η Colleen, «η ζωή σου σταματά. Και μέσα στην κοινότητά σου, είσαι μόνος. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει.»
Η Patty απάντησε ήσυχα: «Όλα μπορεί να είναι διαφορετικά, αλλά υπάρχει ένα πράγμα που μένει ίδιο – ο πόνος.» Έτσι, μέσα στη σιωπή του φόβου και της ελπίδας, γεννήθηκε μια φιλία. Μια υπόσχεση πως καμία μητέρα δεν θα περπατήσει μόνη της αυτόν τον δρόμο.
Εκείνη η νύχτα στη Μινεσότα
Ο Jacob Wetterling είχε βγει με τον αδελφό του Trevor και τον φίλο τους Aaron. Πήγαν στο κοντινό Tom Thumb για να νοικιάσουν την κωμωδία The Naked Gun και να αγοράσουν καραμέλες. Ήταν παιδιά που απλώς ζούσαν μια ήρεμη βραδιά σε μια μικρή πόλη. Καθώς γύριζαν, ένας άνδρας με μάσκα και όπλο εμφανίστηκε στη μέση του δρόμου. Τους διέταξε να κατεβούν από τα ποδήλατα και να ξαπλώσουν στο χαντάκι. Με σταθερή φωνή, ρώτησε τις ηλικίες τους. Έπειτα είπε στον Trevor και τον Aaron να φύγουν τρέχοντας προς το δάσος και να μη γυρίσουν πίσω. Ο Jacob δεν τους ακολούθησε. Ήταν η τελευταία φορά που τον είδαν.
Ένας άγνωστος τρόμος
Από το 1986, η μικρή κοινότητα του Paynesville στη Μινεσότα ζούσε κάτω από τη σκιά ενός αγνώστου που κακοποιούσε αγόρια. Ήταν μια σειρά επιθέσεων που όλοι ήθελαν να ξεχάσουν. Ο 13χρονος Troy Cole είχε τραβηχτεί από το ποδήλατό του. Μερικά χρόνια μετά, ο 12χρονος Jared Scheierl απήχθη και κακοποιήθηκε στο Cold Spring. Ο δράστης τον άφησε ελεύθερο με τις ίδιες φράσεις που θα χρησιμοποιούσε αργότερα στον Jacob — να μη γυρίσει πίσω γιατί θα τον σκοτώσει.
Το όνομα πίσω από τον τρόμο
Τον Δεκέμβριο του 1989, το FBI ανέκρινε έναν άνδρα, τον Danny James Heinrich. Φαινόταν ύποπτος, αλλά δεν υπήρχαν αποδείξεις. Τον άφησαν ελεύθερο. Πέρασαν δεκαετίες, ώσπου η τεχνολογία μπόρεσε να ενώσει τα κομμάτια. Το DNA του Heinrich ταυτίστηκε με αυτό που είχε βρεθεί στην υπόθεση του Jared Scheierl. Η αλήθεια άρχισε να βγαίνει στην επιφάνεια. Ο Heinrich είχε κρατήσει τρόπαια από τα θύματά του — αντικείμενα, μαλλιά, κομμάτια παιδικότητας που δεν του ανήκαν ποτέ. Όταν το FBI εισέβαλε στο σπίτι του, βρήκε παιδική πορνογραφία, αποδείξεις, και τελικά... τη συνείδησή του να ραγίζει.
Η εξομολόγηση
Μετά από είκοσι επτά χρόνια σιωπής, ο Heinrich ομολόγησε. Οδήγησε τους πράκτορες σε ένα παλιό βοσκοτόπι στο Paynesville και έδειξε πού είχε θάψει τον Jacob. Η Patty και ο Jerry Wetterling στάθηκαν εκεί, παρακολουθώντας τους ερευνητές να ανασύρουν τα λείψανα του παιδιού τους. Είχαν περάσει χρόνια αναμονής, ελπίδων, απογοητεύσεων. Κι όμως, όταν ήρθε η στιγμή της αλήθειας, η Patty ψιθύρισε: «Δεν ήθελα εκδίκηση. Ήθελα απαντήσεις.»
Τις πήρε. Όμως καμία απάντηση δεν έσβησε τον πόνο.
Σήμερα, η Colleen Nick συνεχίζει να περιμένει. Η Morgan Nick εξακολουθεί να αγνοείται. Κάθε ανατολή, κάθε σιωπηλή προσευχή, είναι μια υπενθύμιση πως όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει και ελπίδα. Και πως, όσο μακριά κι αν είναι τα παιδιά τους, οι μητέρες δεν σταματούν ποτέ να τα φωνάζουν μέσα στη νύχτα.
Comments
Post a Comment