Στο Λος Άντζελες, στην καρδιά μιας πόλης που δεν κοιμάται ποτέ, δεσπόζει ένα κτίριο βαθιά βυθισμένο στη σκοτεινή αστική μυθολογία: το Cecil Hotel. Εκεί, το 2013, μια ιστορία ξεκίνησε που θα στοιχειώνει το διαδίκτυο μέχρι σήμερα — η ιστορία της Elisa Lam.
Η Elisa, μια 21χρονη φοιτήτρια από τον Καναδά, ταξίδευε μόνη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επέλεξε το Cecil για τη διαμονή της, αγνοώντας ίσως την παράξενη φήμη του. Μια μέρα, χάθηκε χωρίς ίχνος. Κανείς δεν ήξερε πού πήγε. Μέχρι που ένα βίντεο εμφανίστηκε.
Το βίντεο τη δείχνει μέσα σε ένα ασανσέρ. Οι πόρτες μένουν ανοιχτές· εκείνη κοιτάζει ανήσυχα έξω, κινείται νευρικά, σαν να μιλάει με κάποιον που δεν φαίνεται. Οι κινήσεις της είναι ακανόνιστες, σχεδόν ακατανόητες. Και ύστερα… σιωπή. Η Elisa εξαφανίζεται. Δεκαεννέα ημέρες αργότερα, το σώμα της εντοπίζεται μέσα σε μία από τις δεξαμενές νερού στην οροφή του ξενοδοχείου.
Το κοινό δεν ήξερε πώς να το εξηγήσει. Ήταν μια τραγική σύμπτωση; Μια ψυχολογική κρίση; Ή μήπως κάτι πιο σκοτεινό; Στο διαδίκτυο άρχισαν να κυκλοφορούν θεωρίες για υπερφυσική δραστηριότητα. Οι ανατριχιαστικές ομοιότητες με την ταινία τρόμου Dark Water, το τεστ φυματίωσης που ονομαζόταν Lam-Elisa, και μια σειρά από περίεργες συμπτώσεις, έδωσαν τροφή σε ιστορίες φαντασμάτων που ακόμα σήμερα επιμένουν να αναπαράγονται.
Ο σκηνοθέτης Joe Berlinger είδε σε αυτή την ιστορία κάτι περισσότερο από ένα μυστήριο. Είδε ένα καθρέφτισμα της εποχής μας. «Αυτή η υπόθεση έχει ειπωθεί πολλές φορές», λέει, «αλλά συχνά με ανευθυνότητα. Για το κοινό είναι άλλο ένα συναρπαστικό μυστήριο. Όμως για όσους το έζησαν, είναι η χειρότερη στιγμή της ζωής τους». Ήθελε να δείξει την ανθρώπινη πλευρά πίσω από το δράμα.
Η σειρά του Berlinger δεν αγνοεί το στοιχείο των φαντασμάτων· το πλαισιώνει. Μιλά για τις διαδικτυακές κοινότητες που, με ζήλο ερευνητών, προσπάθησαν να λύσουν την εξαφάνιση της Elisa, συχνά παράλληλα με την αστυνομία του Los Angeles. Πολλοί από αυτούς εμφανίζονται στο ντοκιμαντέρ, αποκαλύπτοντας πώς το πάθος για την αλήθεια μπορεί εύκολα να θολώσει τα όρια ανάμεσα στη συμπόνια και στην εμμονή.
Η οικογένεια της Elisa δεν συμμετέχει στη σειρά. Εμφανίζονται μόνο μέσα από παλιό αρχειακό υλικό. «Νομίζω ότι απλώς ήθελαν να προχωρήσουν», λέει ο Joe. Πίστευε πως οι υπερβολικές αφηγήσεις —οι ιστορίες που παρουσίαζαν την Elisa σαν θύμα κάποιου σκοτεινού πνεύματος— δεν απέδιδαν σεβασμό στην πραγματικότητα της τραγωδίας τους.
Στη σειρά μιλά και η Amy Price, πρώην διευθύντρια του Cecil Hotel, που για χρόνια απέφευγε να δώσει συνεντεύξεις για την υπόθεση. «Συνήθως, όταν κάποιος θέλει να μιλήσει για το θέμα, σκέφτομαι “να κι άλλο ένα”», παραδέχεται. «Αλλά αυτή τη φορά, ένιωσα πως ήταν η κατάλληλη στιγμή». Το Cecil, την εποχή εκείνη, δεν ήταν απλώς ένα ξενοδοχείο. Ήταν ένα κτίριο με δύο πρόσωπα: στους πάνω ορόφους διέμεναν τουρίστες όπως η Elisa· στους κάτω, ανθρώποι από τη φτωχή περιοχή του Skid Row, που πάλευαν καθημερινά για επιβίωση. Το όριο ανάμεσά τους ήταν λεπτό — και επικίνδυνο.
Μετά την εξαφάνιση, το προσωπικό και οι κάτοικοι του ξενοδοχείου βρέθηκαν στο στόχαστρο. «Ήταν σπαρακτικό και αγχωτικό», θυμάται η Amy. Παρά την κακή φήμη του Cecil, εκείνη το θυμάται διαφορετικά. «Υπάρχουν πολλά τρομακτικά που ο κόσμος θέλει να συνδέει με το ξενοδοχείο — ο Richard Ramirez, ο Jack Unterweger, οι αυτοκτονίες. Αλλά για μένα, ήταν απλώς ένας χώρος δουλειάς. Είχαμε μια σπουδαία ομάδα, λειτουργούσαμε μια επιχείρηση και το απολάμβανα.»
Ο Berlinger ήθελε να φωτίσει αυτή ακριβώς την πλευρά: τους ανθρώπους πίσω από τη λαογραφία. «Αυτοί ήταν άνθρωποι που προσπαθούσαν να κάνουν τη δουλειά τους, μέσα σε δύσκολες συνθήκες, σε μια από τις πιο σκληρές γειτονιές του Los Angeles.»
Η Amy έχει πια εγκαταλείψει την ξενοδοχειακή ζωή. Ασχολείται με το σχεδιασμό κοσμημάτων και γράφει ένα βιβλίο για τις εμπειρίες της. «Θέλω να μοιραστώ την ιστορία μου», λέει. «Όχι σαν μια ιστορία τρόμου, αλλά σαν μια ιστορία για τον αγώνα.»
Ίσως αυτό να ήταν πάντα το πραγματικό νόημα πίσω από την ιστορία της Elisa Lam — όχι ο τρόμος, ούτε οι φήμες, αλλά η ανθρώπινη ανάγκη να καταλάβουμε το ανεξήγητο, να δώσουμε φωνή στη σιωπή μιας χαμένης ζωής.
Comments
Post a Comment