Στις 22 Μαρτίου 2011, στα ήρεμα νερά ανοιχτά του Μεξικού, η Rebecca Coriam — μια 24χρονη Βρετανίδα εργαζόμενη στο κρουαζιερόπλοιο Disney Wonder — εξαφανίστηκε χωρίς ίχνος. Από τότε, το όνομά της περιπλανάται σαν ψίθυρος στους διαδρόμους της βιομηχανίας των κρουαζιέρων. Μια υπόθεση που, ακόμη και μετά από περισσότερο από μια δεκαετία, παραμένει ένα μεγάλο, σκοτεινό μυστήριο.
Η ιστορία της Rebecca δεν είναι μοναδική. Από το 2000, πάνω από 300 άνθρωποι έχουν χαθεί από κρουαζιερόπλοια σε αχαρτογράφητα κύματα. Κι όμως, μόλις ένα μικρό ποσοστό αυτών των υποθέσεων επιλύθηκε. Οι εταιρείες κρουαζιέρας, απαλλαγμένες από νομική υποχρέωση να δημοσιοποιούν κάθε εξαφάνιση, αφήνουν τουλάχιστον το 80% των περιπτώσεων να χαθούν στη σιωπή. Η Rebecca, όμως, έγινε εξαίρεση. Μια υπόθεση που έφερε στο φως το απόκρυφο πρόσωπο μιας αυτοκρατορίας ψυχαγωγίας.
Η τελευταία μέρα
Το ξημέρωμα της 22ας Μαρτίου 2011, η Rebecca καταγράφεται από κάμερες ασφαλείας στο σαλόνι του πληρώματος, φορώντας αντρικά ρούχα και μιλώντας σε μια εσωτερική τηλεφωνική γραμμή. Το ρολόι δείχνει 5:45 π.μ. Η στάση της προδίδει αναστάτωση· τα λόγια της μένουν άγνωστα. Μετά απ’ αυτό το τηλεφώνημα – σιωπή. Καμία φωνή, κανένα ίχνος.
Όταν δεν παρουσιάστηκε στη βάρδια της στις 9 το πρωί, το πλήρωμα ανησύχησε. Έρευνες ξεκίνησαν αμέσως, αλλά η Rebecca δεν βρέθηκε ποτέ. Η Αμερικανική Ακτοφυλακή και το Μεξικανικό Ναυτικό κλήθηκαν για αναζήτηση στον ωκεανό — κι εκείνα επέστρεψαν με άδεια χέρια. Ο πατέρας της, Mike Coriam, ισχυρίστηκε ότι η Disney παρέκαμψε πρωτόκολλα και δεν γύρισε καν το πλοίο για να τη βρει. Πίστευε ότι οι δυνάμεις διάσωσης έψαξαν σε λάθος περιοχή, με λανθασμένες συντεταγμένες. Η απάντηση ήταν μια γραφειοκρατική σιωπή.
Μια έρευνα – βιτρίνα
Σύμφωνα με την πρακτική των Flags of Convenience, η υπόθεση πέρασε στη δικαιοδοσία του νηολογίου — των Μπαχάμες. Η Disney επικοινώνησε με τη Βασιλική Αστυνομική Δύναμη των Μπαχάμες, που έστειλε έναν και μόνο ντετέκτιβ, τον Supt. Paul Rolle. Μεταφέρθηκε με ιδιωτικό τζετ, πέρασε μία μόλις ημέρα πάνω στο πλοίο, πήρε συνεντεύξεις από έξι μέλη πληρώματος και κανέναν επιβάτη από τους δύο χιλιάδες.
Όταν οι γονείς της Rebecca έφτασαν στο Λος Άντζελες, μεταφέρθηκαν διακριτικά από τη Disney μέσα σε αυτοκίνητο με φιμέ τζάμια, από την πίσω είσοδο του πλοίου. Στο εσωτερικό, τους έδειξαν την τελευταία καταγραφή της κόρης τους και, με μια ψυχρή ευγένεια, τους ενημέρωσαν πως πιθανότατα ένα κύμα την παρέσυρε από το κατάστρωμα 5. Το κατάστρωμα, όμως, περιβαλλόταν από τοίχους δύο μέτρων — αδύνατο ένα απλό κύμα να τη σύρει πέρα από αυτά. Το μόνο “στοιχείο” που τους έδειξαν ήταν ένα σανδάλι. Ένα σανδάλι λάθος μεγέθους, λάθος στυλ, και με χαραγμένο το όνομα... άλλου ατόμου.
Το πλοίο έφυγε. Οι σκιές έμειναν.
Την επόμενη κιόλας μέρα, η οικογένεια παρακολουθούσε το Disney Wonder να αποπλέει για την επόμενη κρουαζιέρα του. Η Disney δήλωσε «λύπη» και άφησε λουλούδια στο σημείο που υποτίθεται πως χάθηκε η Rebecca — το ίδιο σημείο που θα συνέχιζαν να διασκεδάζουν οι επόμενοι επιβάτες.
Οι ρωγμές της επίσημης ιστορίας
Αρνούμενοι να αποδεχτούν αυτή την εκδοχή, οι γονείς της Rebecca προσέλαβαν τον πρώην ντετέκτιβ της Scotland Yard, Roy Ramm, ζητώντας τη βοήθεια πολιτικών όπως ο Chris Mathesonκαι ο Lord Prescott. Όσα αποκάλυψαν, σκιαγραφούν ένα ανησυχητικό σκηνικό συγκάλυψης.
Το υλικό ασφαλείας είχε παραποιηθεί. Η ημερομηνία και η τοποθεσία είχαν κοπεί. Ενώ η Disney ισχυριζόταν ότι το βίντεο τραβήχτηκε κοντά στο κατάστρωμα 5, το αρχικό πλάνο αποδείχτηκε πως προερχόταν από το κατάστρωμα 1. Παράκληση για πρόσβαση στο ανέπαφο βίντεο — αρνήσεις. Επαναλαμβανόμενες. Το μόνα αποδεικτικά στοιχεία: ένα υποτιθέμενο σανδάλι και μια επίσημη υπόθεση τόσο επιφανειακή, που προσβάλλει ακόμη και τον ορισμό της «έρευνας».
Οι μαρτυρίες που ράγισαν τη σιωπή
Ο δημοσιογράφος Jon Ronson επιβιβάστηκε στο πλοίο για το The Guardian λίγους μήνες μετά. Από τα μέλη του πληρώματος άκουσε χαμηλόφωνες εξομολογήσεις: “Η Disney ξέρει ακριβώς τι συνέβη… Το τηλεφώνημα ήταν καταγεγραμμένο. Εδώ, όλα καταγράφονται.” Άλλοι απαντούσαν απλώς: “Δεν συνέβη. Αυτή είναι η απάντηση που πρέπει να δώσουμε.” Η εικόνα της Rebecca, όπως τη θυμούνται οι φίλοι της στην Αγγλία, ήταν ενός χαρούμενου, ζωντανού κοριτσιού, γεμάτου ενέργεια. Ωστόσο, μέλη του πληρώματος περιέγραψαν μια ψυχή που κάτω από το χαμόγελο έκρυβε θλίψη.
Η εξομολόγηση της Tracie Medley
Το 2017, μια φίλη της Rebecca, η Tracie Medley, αποκάλυψε ότι τη νύχτα πριν την εξαφάνιση, οι δυο τους συμμετείχαν σε ερωτικό τρίο με έναν φίλο της Medley. Η Rebecca, είπε, είχε φανεί ταραγμένη τις προηγούμενες εβδομάδες. Ίσως η ψυχολογική πίεση να την οδήγησε στην απόγνωση και, κατά τη Medley, στην πτώση από το πλοίο. Η οικογένεια, όμως, δεν αποδέχτηκε ποτέ την αυτοκτονία. Πίστευαν πως κάτι πιο σκοτεινό κρυβόταν.
Το νήμα της βίας
Ο Roy Ramm βρήκε αργότερα, ανάμεσα στα προσωπικά της αντικείμενα, ένα σκισμένο σορτσάκι. Για εκείνον — και για άλλους ειδικούς — ήταν ένδειξη πιθανής πάλης. Ίσως ακόμη και σεξουαλικής επίθεσης. Λίγο αργότερα, ο τραπεζικός λογαριασμός και το Facebook της Rebecca εμφάνισαν κίνηση. Κάποιος είχε αλλάξει τους κωδικούς της. Ο βουλευτής Chris Matheson το διατύπωσε ψυχρά: “Υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις πως ίσως διαπράχθηκε έγκλημα.”
Χρόνια μετά, το μυστήριο συνεχίζεται
Περισσότερα από επτά χρόνια πέρασαν. Η υπόθεση Coriam έχει ξεχαστεί στις αίθουσες δικαστηρίων και στα γραφεία των εταιρειών — αλλά όχι στις καρδιές των δικών της ανθρώπων. Η αναζήτηση απαντήσεων συνεχίζεται, στο όριο εκεί που τελειώνει ο μύθος και αρχίζει η θάλασσα.
Comments
Post a Comment