Οι Παιδοκτονίες της Ατλάντα και ο Wayne Williams

 Από το καλοκαίρι του 1979 μέχρι την άνοιξη του 1981, η Ατλάντα έζησε έναν εφιάλτη που δεν έχει σβήσει ποτέ από τη συλλογική της μνήμη. Είκοσι οκτώ παιδιά και νεαροί άνδρες, όλοι έγχρωμοι, εξαφανίστηκαν και βρέθηκαν νεκροί υπό σκοτεινές, βίαιες και ανεξιχνίαστες συνθήκες. Ο φόβος σκέπασε την πόλη· τα σχολεία γέμισαν ανασφάλεια, οι δρόμοι άδειασαν τα βράδια, κι οι οικογένειες ζούσαν καθημερινά με την αγωνία πώς το επόμενο όνομα στη λίστα θα μπορούσε να είναι το δικό τους παιδί.

Τα αμερικανικά ΜΜΕ θα ονόμαζαν αυτή τη σειρά εγκλημάτων “The Atlanta Child Murders” — μια φράση που έγινε συνώνυμη της αστικής φρίκης, της προκατάληψης και της κοινωνικής κατάρρευσης.

Ο άνθρωπος στο επίκεντρο

Το 1981, η αστυνομία στράφηκε σε έναν νεαρό άνδρα: τον Wayne Bertram Williams. Ήταν μόλις 23 ετών, με όνειρα να γίνει μουσικός παραγωγός και να χτίσει καριέρα στα ραδιοφωνικά μέσα. Από παιδί είχε πάθος με το ραδιόφωνο· κατασκεύασε μόνος του έναν μικρό σταθμό στο υπόγειο του σπιτιού του και κυκλοφορούσε διαρκώς με το αυτοκίνητό του, αναζητώντας νέα μουσικά ταλέντα. Όμως, οι μαρτυρίες των κατοίκων έφεραν στο φως ένα πιο ανησυχητικό προφίλ. Ορισμένοι ανέφεραν ότι ο Williams προσποιούνταν τον αστυνομικό, επιδεικνύοντας ψεύτικο σήμα και πλησιάζοντας παιδιά της γειτονιάς με τρόπο που τους προκαλούσε φόβο και καχυποψία.

Καθώς οι δολοφονίες πλήθαιναν, η τοπική αστυνομία, ανήμπορη να βρει απαντήσεις, ζήτησε τη βοήθεια του FBI. Ο κορυφαίος profiler John Douglas πρότεινε ότι ο δράστης ήταν πιθανότατα έγχρωμος άνδρας — μια εκτίμηση που έφερε αντιδράσεις, αλλά και νέο φως στην έρευνα· ένας λευκός άνδρας δύσκολα θα μπορούσε να κερδίσει την εμπιστοσύνη παιδιών μέσα σε μια τόσο κλειστή κοινότητα.

Η νύχτα που τα άλλαξε όλα

Μάιος του 1981. Οι αρχές, έχοντας εντοπίσει κοινό μοτίβο, παρακολουθούσαν γέφυρες του ποταμού Chattahoochee, εκεί όπου πολλά από τα σώματα είχαν βρεθεί. Στις 22 Μαΐου, μέσα στη σιωπή της νύχτας, αστυνομικοί άκουσαν έναν δυνατό παφλασμό στο νερό. Λίγα λεπτά αργότερα, σταμάτησαν ένα αυτοκίνητο που περνούσε από τη γέφυρα. Ο οδηγός ήταν ο Wayne Williams. Δύο ημέρες μετά, στα νερά του ίδιου ποταμού βρέθηκε το σώμα του Nathaniel Cater. Οι αναλύσεις που ακολούθησαν αποκάλυψαν ίνες από χαλιά και σκυλιά του Williams πάνω στα ρούχα αρκετών θυμάτων. Ο ίδιος αρνήθηκε κάθε εμπλοκή, όμως απέτυχε σε τεστ πολυγράφου και έπεσε σε αντιφάσεις γύρω από τα άλλοθί του.

Η δίκη και η αμφιβολία

Τον Ιούνιο του 1981, ο Williams συνελήφθη και οδηγήθηκε σε δίκη για τους φόνους των Nathaniel Cater και Jimmy Ray Payne. Καταδικάστηκε το 1982 σε δύο φορές ισόβια κάθειρξη. Παρότι δεν κατηγορήθηκε ποτέ επισήμως για τα υπόλοιπα εικοσιοκτώ θύματα, η αστυνομία έκλεισε την υπόθεση θεωρώντας τον υπεύθυνο για την πλειονότητα των εγκλημάτων. Η απόφαση έφερε ανακούφιση, όμως και αμφιβολία. Για πολλούς, ο Wayne Williams ήταν ένας ψυχρός δολοφόνος που τρομοκράτησε την κοινότητα. Για άλλους, υπήρξε ένας βολικός έγχρωμος ύποπτος — μια εύκολη λύση για να κλείσει ένας κύκλος φρίκης που είχε συγκλονίσει την Ατλάντα και εκθέσει τις φυλετικές πληγές της χώρας.

Το αναπάντητο ερώτημα

Πάνω από σαράντα χρόνια μετά, ο Williams βρίσκεται ακόμη στη φυλακή, επιμένοντας στην αθωότητά του. Τα τελευταία χρόνια, η υπόθεση έχει ξανανοίξει με σύγχρονες αναλύσεις DNA, όμως τα αποτελέσματα δεν έχουν δώσει οριστική απάντηση.

Οι “Παιδοκτονίες της Ατλάντα” παραμένουν ένα από τα πιο σκοτεινά και αμφιλεγόμενα κεφάλαια της αμερικανικής ιστορίας. Μια ιστορία όπου τα όρια ανάμεσα στην αλήθεια και την ανάγκη για δικαιοσύνη θόλωσαν — κι ένας άνθρωπος που είτε είναι δολοφόνος είτε εξιλαστήριο θύμα, συνεχίζει να κουβαλά το βάρος μιας πόλης που δεν έχει σταματήσει να ζητά απαντήσεις.