Ο Phil Hartman έμοιαζε να έχει γεννηθεί για να κάνει τους άλλους να γελούν. Με το ευγενικό του χαμόγελο, το σταθερό βλέμμα και τη φωνή που μπορούσε να πάρει οποιαδήποτε μορφή, έγινε το αθόρυβο θεμέλιο του Saturday Night Live — ο ηθοποιός που μπορούσε να γίνει οποιοσδήποτε και να γεμίσει κάθε ρόλο με ζωή. Πίσω όμως από τη μαγεία της οθόνης, υπήρχε μια σιωπηλή ευαισθησία, ένας άνθρωπος που αγαπούσε τη δημιουργία αλλά φοβόταν τη σύγκρουση.
Η ιστορία του ξεκινά πολύ πριν από τη σκηνή και τα φώτα. Πριν τον γνωρίσει ο κόσμος ως μίμο πολιτικών και σταρ, ο Hartman ήταν γραφίστας. Δημιουργούσε λογότυπα, αφίσες, ολόκληρες ταυτότητες. Τίποτα δεν πρόδιδε ότι μια μέρα θα ανέβαινε στη σκηνή των Groundlings στο Λος Άντζελες και θα ξυπνούσε μέσα του ένας άλλος εαυτός. Οι φίλοι του θυμούνται εκείνη τη βραδιά σαν ένα ρεύμα ενέργειας που σάρωσε τη σκηνή. Από εκείνη τη στιγμή, ο Hartman είχε βρει το πεπρωμένο του.
Στο Saturday Night Live, έγινε το ήσυχο όπλο της εκπομπής. Ενώ άλλοι επιζητούσαν τη δόξα, εκείνος κυνηγούσε την τελειότητα. Κάθε φωνή, κάθε χειρονομία, κάθε ατάκα είχε ρυθμό και ακρίβεια. Κέρδισε βραβεία, αγάπη και σεβασμό. Και όταν δάνεισε τη φωνή του σε χαρακτήρες των Simpsons, όπως τον Troy McClure, χάρισε αθάνατες στιγμές που ακόμα και σήμερα κουβαλούν τη δική του ειρωνική λάμψη.
Αλλά μακριά από τα στούντιο, τα πράγματα σκοτείνιαζαν. Η τρίτη του σύζυγος, Brynn Omdahl, πάλευε με αυτοκαταστροφικές τάσεις και εθισμούς. Ο Phil, άνθρωπος εσωστρεφής και ειρηνικός, απέφευγε τις συγκρούσεις, κλεινόταν στον εαυτό του, χανόταν στη ρουτίνα της δουλειάς. Μπορεί να ήταν η ιδανική ψυχή για την τέχνη, μα η πιο ευάλωτη για τον έρωτα.
Το βράδυ της 27ης Μαΐου 1998, το σπίτι τους στο Encino βυθίστηκε στη σιωπή. Ένας ακόμη καβγάς, ένας άνδρας που αποσύρεται στην κρεβατοκάμαρα για να κοιμηθεί «μέχρι να περάσει η καταιγίδα» και μια γυναίκα που βυθίζεται στην ομίχλη του αλκοόλ και της απελπισίας. Ώρες αργότερα, τρεις πυροβολισμοί έσπασαν τη νύχτα. Ο Phil Hartman πέθανε στον ύπνο του, και η Brynn, καταρρακωμένη, έβαλε τέλος και στη δική της ζωή λίγο μετά. Στα διπλανά δωμάτια κοιμούνταν τα δύο παιδιά τους.
Το Χόλιγουντ ξύπνησε σε ένα σκοτεινό όνειρο. Ο Hartman, ο άνθρωπος που έκανε τα πάντα να μοιάζουν εύκολα, είχε φύγει για πάντα. Μα οι χαρακτήρες του —εκείνοι οι απλοί, αληθινοί και συγκινητικά ανθρώπινοι τύποι— συνεχίζουν να γελούν για εκείνον.
Σαν να μας υπενθυμίζουν ότι μερικές φορές οι πιο φωτεινοί άνθρωποι κρύβουν πίσω τους τη βαθύτερη σκιά.
Comments
Post a Comment