Υπάρχουν εγκλήματα που διαφεύγουν των απλών περιγραφών. Γίνονται σύμβολα τρόμου, προδοσίας και ψυχικής ανωμαλίας. Στην καρδιά αυτής της σκοτεινής κατηγορίας βρίσκεται το όνομα Myra Hindley – μιας γυναίκας που, μαζί με τον εραστή της Ian Brady, βύθισε μια ολόκληρη χώρα στον τρόμο των Moors Murders, των “Φόνων στα Μούρα”.
Η Myra γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου 1942 στο Μάντσεστερ. Από μικρή, η ζωή της μύριζε απώλεια και μοναξιά· γονεϊκές συγκρούσεις, φτώχεια και μια παιδική ψυχή που μάθαινε νωρίς τη σκληρότητα του κόσμου. Όταν στα δεκαπέντε της πέθανε από πνιγμό ο στενός της φίλος, κάτι μέσα της άλλαξε ανεπιστρεπτί. Εγκατέλειψε το σχολείο, αναζήτησε λύτρωση στη θρησκεία, αλλά τελικά τη βρήκε στην πιο καταστροφική μορφή εξάρτησης — τον Ian Brady.
Ο Brady ήταν ο αρχιτέκτονας της καταστροφής. Δουλεύοντας ως υπάλληλος αποθήκης, κρυβόταν πίσω από ένα προσωπείο ψυχρής ευφυΐας. Διάβαζε Νίτσε, λατρεύοντας την ιδέα της υπεροχής πάνω στους “αδύναμους”. Όταν γνώρισε τη Myra, η μεταξύ τους έλξη ήταν ηλεκτρική· όμως η ένωση τους δεν βασίστηκε σε πάθος, αλλά σε έλεγχο. Μέσα από τον Brady, η Hindley υπέκυψε σε έναν σκοτεινό, μαγνητικό κόσμο χωρίς ενοχές.
Τον Ιούλιο του 1963, ο εφιάλτης ξεκίνησε. Το πρώτο τους θύμα, η Pauline Reade, εξαφανίστηκε καθ’ οδόν για ένα τοπικό χορό. Τέσσερις μήνες αργότερα, χάθηκε ο δωδεκάχρονος John Kilbride. Ο Keith Bennett, επίσης δώδεκα ετών, αγνοείται ακόμη και σήμερα. Ακολούθησε η Lesley Ann Downey, μόλις δέκα ετών, και τέλος ο δεκαεπτάχρονος Edward Evans — το τελευταίο τους θύμα, που σφραγίστηκε με κραυγές και τραγούδια ενός μαγνητόφωνου που κατέγραψε όλη τη φρίκη.
Τα σώματα των παιδιών θάφτηκαν στα παγωμένα, ομιχλώδη υψίπεδα του Saddleworth Moor, ένα τοπίο που μέχρι τότε ήταν γνωστό για την ηρεμία του. Οι έρευνες των αστυνομικών, χρόνια αργότερα, αποκάλυψαν ένα σκηνικό υγρής γης, με υπολείμματα παιδικών ρούχων και αποδείξεις απερίγραπτης βίας. Η Βρετανία πάγωσε. Οι εφημερίδες έγραψαν για “τέρατα με ανθρώπινα πρόσωπα”.
Η αποκάλυψη των εγκλημάτων ήρθε μέσα από τον David Smith, τον 17χρονο σύζυγο της αδελφής της Hindley. Ένας ήχος τσεκουριού, μια κραυγή και η φρίκη στο βλέμμα του Brady ήταν αρκετά για να τον κάνουν να τρέξει στην αστυνομία. Τα όσα περιέγραψε οδήγησαν άμεσα στις συλλήψεις των δύο εραστών.
Στη δίκη του 1966, οι Brady και Hindley δήλωσαν αθώοι. Όμως τα αποδεικτικά στοιχεία μιλούσαν από μόνα τους: φωτογραφίες από τα Μούρα, μαγνητοταινίες, αντικείμενα των θυμάτων. Ο Brady κρίθηκε ένοχος για τρεις δολοφονίες· η Hindley για δύο, καθώς και για συνενοχή. Οι δύο τους καταδικάστηκαν σε ισόβια, χωρίς ελπίδα ελευθερίας.
Η φυλάκιση δεν έφερε μετάνοια αμέσως. Η Hindley συνέχισε επί χρόνια να ισχυρίζεται πως ήταν απλώς μια παρασυρμένη γυναίκα υπό ψυχολογικό έλεγχο. Όμως το 1987, μια νέα ομολογία τα κατέρριψε όλα: η ίδια παραδέχθηκε τελικά τη συμμετοχή της σε κάθε φόνο. Η προσπάθειά της να δείξει μεταμέλεια δεν έπεισε κανέναν· η κοινή γνώμη δεν ξέχασε.
Πέθανε στις 16 Νοεμβρίου 2002, στη φυλακή, από αναπνευστική ανεπάρκεια. Ο θάνατός της δεν προκάλεσε δάκρυα· προκάλεσε ανακούφιση. Ούτε η συγχώρεση, ούτε το πέρασμα του χρόνου κατάφεραν να καθαρίσουν τη σκιά που άφησε πίσω της. Η μορφή της Hindley, με το άκαμπτο βλέμμα των ασπρόμαυρων φωτογραφιών, συμβολίζει μια γυναίκα που έχασε κάθε ίχνος ανθρωπιάς – μια ερωτευμένη υπηρέτρια του Κακού.
Και κάπου στα Μούρα, κάτω από την ομίχλη και τον άνεμο, η Βρετανία εξακολουθεί να θυμάται.
Comments
Post a Comment