Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η Sharon Tate και ο Roman Polanski συγκαταλέγονταν στα πιο λαμπερά ζευγάρια του Χόλιγουντ. Η πρώτη τους γνωριμία έγινε στα γυρίσματα της κωμικής ταινίας τρόμου The Fearless Vampire Hunters (1967). Αν και αρχικά ο ένας αντιμετώπιζε τον άλλον με ψυχρότητα, η συνεργασία τους εξελίχθηκε σύντομα σε ερωτική σχέση. Ο γάμος τους πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 1969 και λίγο αργότερα, ενώ η Tate βρισκόταν σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, μετακόμισαν σε μια πολυτελή κατοικία στο 10050 Cielo Drive του Beverly Hills, με πανοραμική θέα προς τα κινηματογραφικά στούντιο.
Την ίδια περίοδο, ο Charles Manson, πρώην εγκληματίας και καλλιτέχνης του περιθωρίου, άρχισε να αποκτά αναγνώριση σε κύκλους της αντικουλτούρας. Με τη μουσική του και το υποτιθέμενο πνευματικό του βάθος, προσέλκυσε νέους χωρίς κατεύθυνση που έβλεπαν σε εκείνον μια μορφή καθοδηγητή. Όμως οι πεποιθήσεις του βασίζονταν σε μια διαστρεβλωμένη, ρατσιστική κοσμοθεωρία. Πίστευε πως πλησίαζε ένας αιματηρός φυλετικός πόλεμος ανάμεσα σε μαύρους και λευκούς, τον οποίο βάφτισε «Helter Skelter» – όρος δανεισμένος από τραγούδι του White Albumτων Beatles, τους οποίους θαύμαζε φανατικά.
Οι δολοφονίες στο Cielo Drive
Στις 8 Αυγούστου 1969, ο Manson έπεισε τρία μέλη της ομάδας του –τον Charles “Tex” Watson, τη Susan Atkins και την Patricia Krenwinkel– ότι είχε φτάσει η στιγμή να ξεκινήσει η «επανάσταση». Εκείνο το βράδυ, τους διέταξε να πάνε στο σπίτι του 10050 Cielo Drive, πρώην ιδιοκτησία ενός παραγωγού που τον είχε απορρίψει μουσικά, και να εξοντώσουν όσους βρίσκονταν εκεί. Ο ίδιος δεν συμμετείχε. Ο Polanski βρισκόταν τότε στο Λονδίνο για γυρίσματα. Στο σπίτι παρέμενε η οκτώμισι μηνών έγκυος Tate μαζί με τρεις φίλους: τον κομμωτή Jay Sebring, τον Wojciech Frykowski και τη σύντροφό του, Abigail Folger. Η Linda Kasabian ανέλαβε ρόλο τσιλιαδόρου έξω από το σπίτι.
Οι επιτιθέμενοι έκοψαν πρώτα το τηλεφωνικό καλώδιο. Ο Watson πυροβόλησε τον 18χρονο Steven Parent, που έτυχε να φτάσει στην είσοδο λίγο πριν ξεκινήσει η σφαγή. Στη συνέχεια, οι εισβολείς εισήλθαν στο σπίτι και συγκέντρωσαν τα τέσσερα θύματα. Ακολούθησε μια φρικιαστική επίθεση με μαχαίρια. Η Tate εκλιπαρούσε να της χαρίσουν τη ζωή για χάρη του αγέννητου παιδιού της, αλλά δέχθηκε δεκαέξι μαχαιριές από τη Susan Atkins. Μετά τη δολοφονία, οι δράστες έγραψαν τη λέξη «Pig» στην εξώπορτα, χρησιμοποιώντας το αίμα της.
Το δεύτερο χτύπημα
Χωρίς να έχει ακόμη αποκαλυφθεί ποιοι ευθύνονταν για τις σφαγές, το επόμενο βράδυ η «Οικογένεια» του Manson χτύπησε ξανά. Ο Leno και η Rosemary LaBianca, ζευγάρι επιχειρηματιών στο Los Feliz, δέχθηκαν επίθεση μέσα στο σπίτι τους. Ο Manson τους έδεσε και άφησε τους Watson, Atkins, Krenwinkel και Leslie Van Houten να ολοκληρώσουν το φονικό. Οι τοίχοι γέμισαν με αιματόχρωμα συνθήματα: «Death to Pigs», «Rise» και «Helter Skelter» πάνω στο ψυγείο.
Η σύλληψη και οι αποκαλύψεις
Λίγο αργότερα, ο Manson και μέλη της ομάδας του συνελήφθησαν όχι για δολοφονίες, αλλά για κατοχή κλεμμένων αυτοκινήτων. Οι αρχές δεν είχαν ακόμη αντιληφθεί τη σύνδεσή τους με τα εγκλήματα του Cielo Drive και των LaBianca, κι έτσι αρκετοί αφέθηκαν ελεύθεροι. Όταν όμως εντοπίστηκαν ξανά στο Barker Ranch, στην Κοιλάδα του Θανάτου, οι συλλήψεις επαναλήφθηκαν. Η ταυτότητά τους ως δολοφόνων αποκαλύφθηκε εντέλει όταν η Atkins μίλησε σε άλλους κρατούμενους για όσα είχαν γίνει. Αν και αργότερα ανακάλεσε, η μαρτυρία της άνοιξε τον δρόμο για την ασυλία της Kasabian, που συνεργάστηκε με την εισαγγελία ως βασική μάρτυρας.
Η δίκη και η τιμωρία
Η δίκη των Charles Manson, Susan Atkins, Patricia Krenwinkel και Leslie Van Houten ξεκίνησε στις 24 Ιουλίου 1970, ενώ ο Watson δικάστηκε ξεχωριστά. Το θέαμα στην αίθουσα του δικαστηρίου ήταν σουρεαλιστικό: ο Manson χάραξε ένα «Χ» στο μέτωπό του, πράξη που μιμήθηκαν οι οπαδοί του, και σε μια στιγμή παραληρήματος αποπειράθηκε να επιτεθεί στον δικαστή με μολύβι.
Παρά την έλλειψη φυσικής συμμετοχής του Manson στους φόνους, ο εισαγγελέας Vincent Bugliosi απέδειξε ότι ήταν ο ηθικός αυτουργός, ασκώντας απόλυτη ψυχολογική επιρροή πάνω στα μέλη της «Οικογένειας». Στις 29 Μαρτίου 1971, όλοι οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε θάνατο. Η ποινή τους μετατράπηκε σε ισόβια το 1972, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο της Καλιφόρνια ακύρωσε τη θανατική ποινή.
Οι επόμενες δεκαετίες
Το 1974 ο Polanski μίλησε στο περιοδικό Rolling Stone για την τραγική εμπειρία, περιγράφοντας την αγωνία του και την οργή του απέναντι στα μέσα ενημέρωσης που, όπως είπε, συκοφαντούσαν τη μνήμη της γυναίκας του και των φίλων της. Έκτοτε απέφευγε να επανέρχεται στο θέμα, καθώς η προσοχή του κόσμου επικεντρώθηκε αργότερα στις δικές του δικαστικές περιπέτειες που τον οδήγησαν στη φυγή από τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1977. Όταν ο Charles Manson πέθανε το 2017 σε ηλικία 83 ετών, ο Polanski δήλωσε ότι το τραύμα εκείνης της νύχτας παρέμενε ζωντανό και ότι τον βάραινε ακόμη το γεγονός πως δεν μπορούσε να ταξιδέψει στο Λος Άντζελες για να αποτίσει φόρο τιμής στον τάφο της Sharon Tate.
Comments
Post a Comment