Μέσα στο Μυαλό της Joanna Dennehy: Η Ψυχή που Σκότωσε για Απόλαυση

 Η Joanna Dennehy συνελήφθη και καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία πρώτου βαθμού το 2013. Στεκόμενη στο δικαστήριο, παραδέχθηκε ψυχρά: «Σκότωσα για να δω πώς αισθάνομαι. Για να μάθω αν είμαι τόσο ψυχρή όσο νόμιζα. Μετά έγινε νόστιμο.» Ήταν μόλις η τρίτη γυναίκα στη βρετανική ιστορία που έλαβε ποινή ισόβιας κάθειρξης χωρίς δυνατότητα αποφυλάκισης.

Η μεταμόρφωση μιας φαινομενικά φυσιολογικής ζωής

Γεννημένη το 1982 κοντά στο St Albans, η Joanna μεγάλωσε σε ένα αγαπημένο σπίτι, με σωστή ανατροφή και καλές επιδόσεις στο σχολείο. Κανείς δεν φανταζόταν ότι η ζεστή, έξυπνη έφηβη σύντομα θα εξελισσόταν σε έναν από τους πιο ψυχρούς δολοφόνους της Βρετανίας.

Στα δεκαπέντε, παρασύρθηκε από το αλκοόλ, τα ναρκωτικά και τις παρέες που αναζητούσαν κίνδυνο. Ερωτεύτηκε έναν μεγαλύτερο άντρα, έγινε μητέρα δύο παιδιών, αλλά γρήγορα απομάκρυνση, αδιαφορία και ναρκισσισμός άρχισαν να τη διαβρώνουν. Το τατουάζ με ένα μαύρο αστέρι στο μάγουλο σήμανε ένα ορατό σημάδι της πτώσης της. Η Joanna κατρακυλούσε — παρανομίες, αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, οργή. Το 2012, καταδικάστηκε για κλοπή. Οι ψυχολόγοι τη διέγνωσαν με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας και ψυχοπαθητικά χαρακτηριστικά: βία, παρορμητικότητα, έλλειψη ενοχής.

Τα εγκλήματα

Τον Μάρτιο του 2013, γνώρισε τον 31χρονο Πολωνό Lucasz Slaboszewski. Τον προσκάλεσε στο διαμέρισμά της, ήπιαν, αστειεύτηκαν και όταν του έκλεισε τα μάτια — υποτίθεται για «παιχνίδι» — τον μαχαίρωσε στην καρδιά. Ο Gary Stretch και ο Leslie Layton, δύο άνδρες που την υπάκουαν σχεδόν τυφλά, τη βοήθησαν να ξεφορτωθεί το σώμα. Το πέταξαν σε χαντάκι στην ύπαιθρο του Peterborough.

Εννέα μέρες αργότερα, η Dennehy μαχαίρωσε τον John Chapman, βετεράνο πολέμου και συγκάτοικο στο ίδιο κτίριο. Τοποθέτησε το σώμα του στο ίδιο χαντάκι. Για εκείνη, ο φόνος δεν είχε λόγο — ήταν απλώς μια πράξη ισχύος και απόλαυσης.

Ο τρίτος της στόχος ήταν ο Kevin Lee, σπιτονοικοκύρης και εραστής της. Τον σκότωσε στις 29 Μαρτίου, τον έντυσε με ένα από τα φορέματά της και πέταξε το σώμα του σε δρόμο της υπαίθρου, με τρόπο που φανέρωνε περιφρόνηση, σχεδόν χλευασμό.

Το κυνηγητό

Η δολοφόνος και οι συνεργοί της έφυγαν προς το Norfolk, όπου, γελώντας μέσα στο αυτοκίνητο, η Joanna σχεδίαζε να σκοτώσει κι άλλους. Μαχαίρωσε τυχαία δύο άνδρες, τον Robin Bereza και τον John Rogers, που επέζησαν. Ήταν το τέλος του “παιχνιδιού”. Οι περιγραφές τους και το χαρακτηριστικό τατουάζ στο πρόσωπό της οδήγησαν στην ταχεία σύλληψή της.

Καθώς την οδηγούσαν στο κελί, τραγουδούσε το I’m singing in the rain. Οι αστυνομικοί δεν μπορούσαν να πιστέψουν τη ψυχραιμία της.

Η δίκη

Τα στοιχεία ήταν συντριπτικά. Η Dennehy χαμογελούσε στη δίκη, αδιάφορη, σχεδόν ικανοποιημένη. Δήλωσε ένοχη για όλους τους φόνους και τις απόπειρες. Στις 21 Νοεμβρίου 2013, το Δικαστήριο του Old Bailey την καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη χωρίς καμία προοπτική απελευθέρωσης.

Στη φυλακή, το όνομά της προστέθηκε δίπλα σε εκείνα της Rosemary West και της Myra Hindley — των μοναδικών άλλων δύο γυναικών της Βρετανίας που χαρακτηρίστηκαν «πολύ επικίνδυνες για να κυκλοφορήσουν ελεύθερες».
Το 2023, η Lucy Letby θα ακολουθούσε αυτό το σκοτεινό μονοπάτι, δείχνοντας πόσο σπάνια αλλά επίμονη μπορεί να είναι η αδυσώπητη βία που πηγάζει από γυναίκες.

Η ιστορία της Joanna Dennehy παραμένει μια παγωμένη υπενθύμιση του πώς η επιθυμία για έλεγχο και εξουσία μπορεί να μετατραπεί σε φονική εμμονή — ντυμένη με χαμόγελο.