H υπόθεση του Chris Watts

 

Το 2010, ένας άνθρωπος που έψαχνε απλώς λίγη γαλήνη πάτησε “αποδοχή” σε ένα αίτημα φιλίας. Εκείνη ήταν η Shanann Watts, εκείνος ο Chris. Κανείς δεν μπορούσε να μαντέψει πως αυτή η διαδικτυακή σύνδεση θα κατέληγε σε έναν από τους πιο φρικτούς οικογενειακούς φόνους της σύγχρονης Αμερικής. Στην αρχή, όλα έμοιαζαν γλυκά, σχεδόν κινηματογραφικά. Μια νέα ζωή ξεκινούσε, ένας γάμος, δύο παιδιά – η Bella και η Celeste – και ένα σπίτι στο ήσυχο Frederick του Κολοράντο. Στα social media, το χαμόγελο της Shanann φαινόταν αληθινό. Στην πραγματικότητα, όμως, η ρωγμή είχε ήδη αρχίσει να χαράζεται.

Λίγα χρόνια αργότερα, η Shanann ήταν ξανά έγκυος. Ο μικρός Niko θα ολοκλήρωνε την οικογένεια. Όμως ο Chris, αντί να δείχνει χαρά, απομακρυνόταν. Το βλέμμα του γινόταν ψυχρό, οι λέξεις του όλο και λιγότερες. Η Shanann ένιωθε πως ζούσε δίπλα σε έναν ξένο. Τα μηνύματά της, γεμάτα ανησυχία και φόβο, μιλούσαν για έναν άντρα που δεν αναγνώριζε πια. Εκείνος είχε ήδη στραφεί αλλού — στη Nichol Kessinger, τη γυναίκα που θα γινόταν το σκηνικό φόνου του μυαλού του. Το ξημέρωμα της 13ης Αυγούστου 2018, κάτι ανεπανόρθωτο συνέβη μέσα στο σπίτι τους. Λίγες ώρες αργότερα, η Shanann και οι δύο μικρές τους κόρες είχαν εξαφανιστεί. Ο Chris στάθηκε μπροστά στις κάμερες, ζητώντας απελπισμένα «να γυρίσουν σπίτι». Η εικόνα του έκανε τον γύρο του κόσμου. Ένας πατέρας ραγισμένος από τη θλίψη — ή έτσι φαινόταν. Την ίδια στιγμή, οι ανακριτές ήδη ένιωθαν πως κάτι δεν ταίριαζε. Το βλέμμα του δεν είχε πόνο· είχε κενό.

Τρεις μέρες χρειάστηκαν για να αποκαλυφθεί η φρίκη. Το σώμα της Shanann βρέθηκε θαμμένο κοντά στην πετρελαϊκή εγκατάσταση όπου εργαζόταν εκείνος. Τα κορίτσια του, μόλις τριών και τεσσάρων ετών, πνιγμένα μέσα σε δεξαμενές καυσίμων. Η είδηση πάγωσε το κοινό: ένας πατέρας, ένας σύζυγος, ένα τέρας. Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει πώς το χαμόγελο μιας οικογένειας μετατράπηκε σε κραυγή τρόμου. Αρχικά, ο Chris προσπάθησε να χτίσει ψέματα. Είπε πως η Shanann σκότωσε τα παιδιά και πως εκείνος, τυφλωμένος από οργή, τη σκότωσε στη στιγμή. Όμως η ψυχρή λογική των ανακριτών αποδόμησε κάθε λέξη του. Τα δεδομένα, τα ίχνη, οι κινήσεις του — όλα οδηγούσαν σ’ εκείνον. Και όταν απέτυχε στο τεστ πολυγράφου, η αλήθεια έσπασε σαν γυαλί: τα είχε σκοτώσει όλα με τα ίδια του τα χέρια.

Τον Νοέμβριο του 2018, ο Chris Watts ομολόγησε. Καταδικάστηκε σε ισόβια χωρίς δικαίωμα αποφυλάκισης. Οι γονείς της Shanann, συντετριμμένοι, τον αποκάλεσαν “τέρας χωρίς ψυχή”. Το κοινό είδε σ’ εκείνον όχι μόνο έναν δολοφόνο, αλλά την προσωποποίηση της πιο σιωπηλής, οικιακής φρίκης: τη βία πίσω από τις κλειστές πόρτες, ντυμένη με φωτογραφίες ευτυχίας. Σήμερα, ο Chris ζει σε πλήρη απομόνωση. Στο κελί του, κρατά μόνο μια Βίβλο, σαν να ψάχνει λύτρωση εκεί όπου δεν υπάρχει. Οι συγκρατούμενοί του τον αποφεύγουν. Το όνομά του έχει γίνει ταμπού. Έξω, οι ερευνητές συνεχίζουν να μιλούν για την υπόθεσή του ως υπενθύμιση ότι τα πιο σκοτεινά εγκλήματα γεννιούνται μέσα στις πιο ήσυχες ζωές.

Το σπίτι των Watts παραμένει όρθιο, σιωπηλό, σαν μνημείο μιας ψευδαίσθησης. Και κάθε φορά που κάποιος το αντικρίζει, νιώθει την παγωμένη απάντηση στο ίδιο ερώτημα: πόσο καλά γνωρίζουμε πραγματικά αυτούς που αγαπάμε;