Η ιστορία της Beverley Allitt —της νοσοκόμας που ονομάστηκε «Άγγελος του Θανάτου»— είναι μια από τις πιο ψυχρές σελίδες στο βρετανικό έγκλημα. Το 1991, μέσα στους διαδρόμους του νοσοκομείου Grantham & Kesteven, το πρόσωπο της φροντίδας μετατράπηκε σε πηγή τρόμου.
Όλα άρχισαν στις 21 Φεβρουαρίου. Ο επτά μηνών Liam Taylor, με μια απλή λοίμωξη στο στήθος, έγινε το πρώτο της θύμα. Η Allitt κέρδισε την εμπιστοσύνη των γονιών του, προσφέρθηκε να «προσέχει» τη νύχτα, και το βρέφος δεν ξύπνησε ποτέ ξανά. Οι συναγερμοί δεν ήχησαν. Η αιτία θανάτου, καρδιακή ανεπάρκεια. Κανείς δεν υποψιάστηκε τίποτα.
Δύο εβδομάδες αργότερα, ένας 11χρονος με εγκεφαλική παράλυση, ο Timothy Hardwick, πέθανε ξαφνικά μετά από άλλη μια «κρίση» στην παρουσία της. Ούτε αυτή τη φορά βρέθηκε εξήγηση.
Και ενώ το νοσοκομείο συνέχιζε να λειτουργεί ήρεμα, η Allitt επέμενε να βρίσκεται πάντα εκεί. Στην Kayley Desmond, μόλις ενός έτους, χορηγήθηκε ένεση με αέρα. Ο Paul Crampton, βρέφος πέντε μηνών, βυθίστηκε σε τρεις διαδοχικές υπογλυκαιμίες. Η ινσουλίνη στο αίμα του ήταν θανατηφόρα υψηλή. Όλα τα περιστατικά είχαν ένα κοινό: την Allitt στο πλευρό του κρεβατιού.
Το μοτίβο έγινε εφιάλτης. Ο πεντάχρονος Bradley Gibson, το δίχρονο αγοράκι Yik Hung Chan, τα δίδυμα βρέφη Katie και Becky Phillips· όλα υπέστησαν ανεξήγητες κρίσεις, καταρρεύσεις, επιληπτικά επεισόδια. Η Becky πέθανε στο σπίτι —η αιτία άγνωστη— ενώ η αδελφή της υπέστη μόνιμη εγκεφαλική βλάβη. Η μητέρα, σε μια τραγική ειρωνεία, έκανε τη δολοφόνο νονά του παιδιού της, πιστεύοντας πως το είχε σώσει.
Μέχρι τις 22 Απριλίου 1991, στο μικρό παιδιατρικό θάλαμο είχαν πεθάνει τέσσερα παιδιά και εννέα ακόμη είχαν κινδυνεύσει. Το τελευταίο θύμα, η 15 μηνών Claire Peck, υπέκυψε μετά από δύο αλλεπάλληλες καρδιακές ανακοπές όσο η Allitt βρισκόταν μόνη μαζί της. Αυτή τη φορά, όμως, οι γιατροί δεν πείστηκαν από τις συμπτώσεις.
Η εσωτερική έρευνα αποκάλυψε ένα μοτίβο εφιαλτικό: ανεξήγητοι θάνατοι, υψηλές τιμές ινσουλίνης και καλίου, και ελλείποντα νοσηλευτικά αρχεία. Το ένα κοινό νήμα —η Beverley Allitt.
Στις 26 Ιουλίου 1991, η αστυνομία είχε πια αρκετά στοιχεία. Οι έρευνες στο σπίτι της αποκάλυψαν τα χαμένα ημερολόγια βαρδιών, ενώ τα ψυχολογικά πορίσματα έδειχναν σύνδρομο Μινχάουζεν και Μινχάουζεν δι’ αντιπροσώπου. Όταν δεν κατάφερνε να τραβήξει προσοχή μέσω των δικών της «ασθενειών», την αναζητούσε δημιουργώντας αρρώστια στους άλλους.
Η δίκη της, το 1993 στο Δικαστήριο του Nottingham, αποκάλυψε τον πλήρη τρόμο. Οι εισαγγελείς απέδειξαν ότι κάθε κρίση, κάθε θάνατος, συνέβη κάτω από το βλέμμα της. Οι ενέσεις, τα σημάδια, τα επίπεδα ινσουλίνης. Τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Η Allitt καταδικάστηκε σε δεκατρία ισόβια — η αυστηρότερη ποινή που επιβλήθηκε ποτέ σε γυναίκα στη Βρετανία.
Αντί για φυλακή, οδηγήθηκε στο ψυχιατρικό ίδρυμα υψηλής ασφαλείας Rampton. Εκεί συνέχισε να προκαλεί γενικευμένες διαταραχές και να προσποιείται ασθένειες· έπινε χλωρίνη, αυτοτραυματιζόταν, καταπίεζε γυαλί. Παρέμεινε αμετανόητη.
Οι γιατροί συμφώνησαν: δεν θα θεραπευόταν ποτέ.
Σήμερα, δεκαετίες μετά, η Beverley Allitt παραμένει στο Rampton — ένα φάντασμα που στοιχειώνει για πάντα το βρετανικό σύστημα υγείας. Τα ονόματα των μικρών θυμάτων της εξακολουθούν να υπενθυμίζουν τι μπορεί να συμβεί όταν η επιθυμία για προσοχή μεταμορφώνεται σε απόλυτο κακό.
Comments
Post a Comment